Krzyk aniołów

Religijne dark fantasy, tak w skrócie można nazwać powieść Josepha Nassise „Krzyk Aniołów”. Należy przyznać, że autor zręcznie wykreował klimat grozy, który nieustannie towarzyszy czytelnikowi. W trakcie lektury można mieć nieodparte wrażenie, że książka bardziej przypomina scenariusz filmowy, zresztą w recenzjach tej powieści mamy odwołanie do produkcji hoolywodzkich. Pomimo tego, że nie jest to książka wysokich lotów, to i tak dzięki odpowiedniemu napięciu oraz odpowiedniej akcji, czyta się ją przyjemnie. Taka delikatna lektura z gatunku grozy na jedną chwilkę. Cade Williams dowodzi Echo, specjalną jednostką bojową współczesnych Templariuszy. Drużyna dostaje bojowe zadanie – musi wyruszyć w długą podróż, by wyjaśnić zagadkę krwiożerczych demonów, nawiedzających mury stacji badawczej. To co spotkają na miejscu jest bardziej mroczne i przerażające niż zwykłe demony. Pomysł na książkę nie jest może zbytnio oryginalny(biorąc pod uwagę liczbę wydawanych współcześnie książek),ale i tak cały wątek został ujęty w dosyć ciekawy sposób. Książka w całej swej okazałości bardziej przypomina scenariusz do filmu grozy o podtekście religijnym niż prawdziwą powieść z „krwi i kości”. Również zachęta na okładce w postaci słów „Gratka dla fanów Constantine’a i Nie z tego świata !”, wskazuje, że tematycznie książce będzie bliżej do tych produkcji. Skłaniałbym się, że bliżej do Constantina niż Nie z tego świata, ale to już moja osobista refleksja. Nawet niektóre zdarzenia w powieści sugerują, że autor inspirował się scenami z innych filmów grozy. Podsumowując, tematyka jaką wybrał autor jest bardzo chwytliwa, więc powieść powinna znaleźć wielu odbiorców. W przypadku samej realizacji to wyszła ona w dwojaki sposób. Pewne elementy zostały lepiej napisane inne nie co gorzej. Ogólnie styl autora można nazwać jako minimalistyczny. Autor ogranicza się tylko do przekazania konkretnych informacji bez wchodzenia w dygresje. Z jednej strony jest to pozytywne, ponieważ nie jesteśmy zasypywani bezsensownymi opisami oraz sama akcja może utrzymać odpowiednie tempo. Z drugiej strony istnieją w książce niektóre fragmenty, które wymagałaby szerszego wyjaśnienia. Ogólnie rzec biorąc można wszystko zrozumieć. Akcja w książce biegnie w zawrotnym tempie. W chwili, gdy drużyna przekracza progi stacji badawczej, czytelnik nieustannie zasypywany jest nagłymi zwrotami akcji. Dosłownie nie wiemy co stanie się na następnych stronach książki. Wówczas wyraźnie widać, że autor popuścił wodze wyobraźni. Największym atutem, którym broni się ta powieść jest klimat. Autor w bardzo dobrym stopniu oddał klimat osaczenia, nieustannego niebezpieczeństwa oraz niepewności co czai się tuż za rogiem. Dokładne opisy mrocznych pomieszczeń wzmagają tylko uczucie zagrożenia, a nawet pozwalają odczuć pewne elementy klaustrofobii. Pod tym względem autor osiągnął coś co nie wielu autorom się udaje, a mianowicie „przeniósł czytelnika” w świat książki. Krótko odnosząc się do samych elementów grozy. Pełnią one głównie elementy pomocnicze, które jeszcze bardziej mają wstrząsnąć czytelnikiem. Oczywiście w przypadku takiego typu książek trzeba się liczyć z obecność elementów makabrycznych. Owszem w „Krzyku aniołów” one występują, ale nie są zbytnio wynaturzone. Powieść „Krzyk Aniołów” jest jedną z cyklu o przygodach współczesnych Templariuszy, więc logicznym się wydaje fakt, że w książce są poruszane kwestie, na które nie ma odpowiedzi (chociażby sprawa Adwersarza). Jedynym poważniejszym minusem jest zbyt szybkie zakończenie. Raczej wyszło one blado. Po tak szybkiej akcji, wydawałoby się, że zakończenie będzie bardziej spektakularne. Nie jest one złe, ale wyraźnie odstaje od reszty książki. Podsumowując, książkę czyta się bardzo szybko. W swej strukturze przypomina odcinek, no może góra dwa odcinki :) serialu grozy o tematyce religijnej, ale ten fakt nie umniejsza jej roli czytelniczej.