Król Dawid żyje!

Na tryptyk biblijny skladaja sie trzy dluzsze opowiadania o charakterze apokryficznym: Odpowiedz (1982),Król Dawid zyje! (1984) i Juda Makabi (1986). Osia fabularna tych utworów sa watki zaczerpniete bezposrednio ze Starego Testamentu, skupiajace sie wokól glównej postaci (Mojzesza w Odpowiedzi, Dawida w Król Dawid zyje! i Judy Makabiego)). Stryjkowski wykorzystuje biblijny szkielet fabularny aby pokazac psychike jednostki uwiklanej w boski plan. W odróznieniu jednak od pelnych watpliwosci i rozbudowanych psychologicznie postaci z innych utworów, postacie te sa tylko pretekstem dla dydaktycznej, wrecz katechetycznej wymowy utworów. Zarysowane w róznym stopniu postaci (np. tragiczna postac Saula i kontrastujaca zupelnie plaska postac Dawida, którego jedynym rysem jest oddanie JHWH) sa zazwyczaj udowodnieniem tezy, stawianej przez autorski komentarz, ze bogu nalezy sie calkowite oddanie, nawet jesli nie liczy sie z ludzmi, którzy sa jego narzedziami w realizacji planu zbawienia narodu zydowskiego. Mimo podobienstw utwory te róznia sie jednak wymowa, Odpowiedz mozna odczytac wlasciwie jedynie jako wyznanie wiary, Król Dawid zyje! to próba ukazania sytuacji konfliktu z bogiem (choc z teza, ze czlowiek powinien sie podporzadkowac),a Juda Makabi to wsparcie walk Zydów o stworzenie wlasnego panstwa. Ksiazki te, jesli nie beda potraktowane w kategoria religijnego wyznania autorskiego, traca duzo na wartosci artystycznej przez swoja tendencyjnosc (zwlaszcza w porównaniu z wczesniejsza twórczoscia autora)