Krew to nie wszystko

„Krew to 𝓃𝒾𝑒 𝓌𝓈𝓏𝓎𝓈𝓉𝓀𝑜” – cóż, ta krew faktycznie okazała się 𝓃𝒾𝑒𝓌𝓎𝓈𝓉𝒶𝓇𝒸𝓏𝒶𝒿ą𝒸𝒶. Mało powiedziane, dawno mnie tak żadna książka nie zawiodła! Pierwsza część była świetna, dostarczyła mi mnóstwo rozrywki i rozbawiła, a ta druga mnie jedynie obrzydziła i zanudziła. Zirytowała. Początek był ciekawy, wampiry zamieniające się w ludzi, tajemnicza inicjacja i potworny wypadek na niej. Bardzo mi się też podobał pomysł z Małgorzatą niedoszłą łowczynią wampirów. Mogło być tak dobrze, ale [ʀᴇꜱᴢᴛᴀ ᴀᴋᴀᴘɪᴛᴜ ꜱᴘᴏɪʟᴇʀʏ!] nagle Milena została porwana i uwięziona. Znalazł się tam Otto z poprzedniej części (co ja go w ogólnie nie kojarzyłam) i okazał się on strasznym zbokiem i psycholem. Bił, poniżał, macał i wyżywał się na Milenie. A ona i tak mu się oddała 𝐝𝐨𝐛𝐫𝐨𝐰𝐨𝐥𝐧𝐢𝐞. Naprawdę, dała mu d***! Tak jak w poprzedniej części nie rozumiałam jej wyboru partnera łóżkowego, tak nie rozumiem i w tej. Straciłam wszelki szacunek do Mileny. I razem uciekali przez jakieś 200 stron. Strasznie mnie to przemęczyło. Nie dokończyłam ostatnich 50 stron, bo gdy ostatnim razem zasiadłam do tej książki, po prostu zasnęłam. Było także mnóstwo błędów redaktorskich, najbardziej dotkliwy to przypis do 𝘍𝘢𝘮𝘪𝘭𝘪𝘢𝘯𝘵ó𝘸. W pierwszej części przypis ten był kompletnie spartolony „Członkowie rodziny, należący do rodziny”. Cokolwiek to ma znaczyć. W tej części już sobie przypis darowali. A jest to błąd, bo jeśli już się coś objaśnia w pierwszej części, to ten sam przypis powinien być przeklejony do drugiej. Bardzo niefortunna sytuacja z tą książką, bo po pierwszej części myślałam, że druga będzie choć w połowie tak samo dobra. Kupiłam już na prezent na święta dla koleżanki obydwie. Co ja mam teraz zrobić? Dać tylko pierwszą i przestrzec ją przed sięgnięciem po kontynuację? 1,5/10