Krew elfów

Krew Elfów to książka, którą przeczytałam pierwszy raz naprawdę dawno temu. Jeszcze zanim był boom na serial Netflixa, bliżej mi z czytaniem było do premiery niesławnej polskiej adaptacji... Ale, wydarzyła się powtórka, namówiona zostałam przez bliską mi osobę, dobrze czytamy razem. Moje kochane Dziewczyny z Fantastyki na luzie zakrzyknęły - weź audio, bo audio to jest sztos. A kim ja jestem, by odmawiać Ukochanemu i Przyjaciółkom? Tak więc, ta recenzja nawet nie miała powstać, bo sobie czytałam, (On też) trochę słuchałam (On nie),wydarzył się serial, kilka dyskusji o Wiedźminowersum, kilka dylematów team Triss czy team Yen (ja do dziś nie wiem),a recenzji miało nie być. Ale jak widzę, ile z Was pisze o tej książce... To nie zdzierżyłam! Muszę swoje trzy grosze dorzucić. Bo kocham Białego Wilka! Kocham jego prostolinijność i szczerość, jego rozerwanie między chęcią pomocy ludziom a filozofią 'w sprawy ludzi się nie mieszam'. Kocham jego rozterki miłosne. I całe szczęście, że w Krwi Elfów trochę tego Geralta jest, bo powiem Wam... Ja nie lubię Ciri. Jeszcze na tym etapie, gdy jest dzieckiem, gdy jej osobowość się kształtuje, jeszcze tak. Ale już ją znam bardziej, dlatego nawet czytając o niej jako o małolacie... No nie. Wolę czytać o Białym Wilku ;) i o Yen z nim, albo Triss z nim. Bo nadal nie podjęłam decyzji :D Niebawem wezmę się za kolejne tomy Sagi. Teraz już nie powtórkowo, bo za Panią Jeziora, jej jeszcze nie znam. Choć kusi ponowne pierwsze spotkanie z Regisem...