Krakatit

Prokop, chemik z zamiłowania, przeprowadza kolejne doświadczenie. Jedno z jego ulubionych – a mianowicie z materiałem wybuchowym. Okazuje się, że przypadkiem udało mu się pozyskać rewelacyjny środek. Już jego niewielka ilość potrafi dokonać spustoszenia. Prokop przekonuje się o tym na własnej skórze. Jak potoczą się dalsze losy genialnego naukowca? Czy przyjaciel, który zaopiekuje się nim i udzieli mu schronienia rzeczywiście troszczy się o jego dobro? A może chce jedynie podreperować stan własnych funduszy pozyskując podstępem informacje o tym, w jaki sposób przeprowadzić doświadczenie? Autor stawia pytanie – co daje człowiekowi dokonanie takiego odkrycie? Władzę? Bogactwo? A może ogromną odpowiedzialność za los innych ludzi? Akcja pogmatwana, nieoczywista. Główny bohater plącze się to tu, to tam, poszukując ułudy w postaci prawdziwej miłości. Powieść może odrobinę przestarzała, niemniej jednak główna teza jak najbardziej aktualna, a mianowicie pobudki jakimi kierują się ludzie poszukując broni masowego rażenia.