Listy z podróży

Początek „Listów” zwiódł mnie nieco; relacje z włoskich wojaży nieuchronnie kojarzą się bowiem z „Barbarzyńcą w ogrodzie” Herberta. Bardziej może dyletanckie w opisie sztuki, nadrabiają za to większym zagęszczeniem humoru, bardziej przy tym bezpośredniego. Cały tom liczy jednak więcej części i po opuszczeniu włoskiego buta traci nieco Čapek na uroku. To, co w odcinkach mogło zachwycać czytelników „Lidových novin”, nagromadzone na sześciuset stronach uwypukla swą powtarzalność. Čapek jest bystrym obserwatorem i utalentowanym pisarzem, ale większość jego obserwacji, skupiających się przeważnie na architekturze oraz obyczajowości, siłą rzeczy jest mocno powierzchowna, pisarz stara się bowiem oddać sprawiedliwość najmniejszym nawet miejscowościom, które odwiedził. Najcenniejsze są tu chyba rzucane mimochodem uwagi o relacji pomiędzy artystą a sztuką, nie od rzeczy jest również kilka zjadliwych aluzji o charakterze politycznym. Generalnie zdecydowanie bardziej zachwyca jednak Čapek jako pełnokrwisty literat, a nie dobrotliwy korespondent.