Konopielka

Akcja książki toczy się we wsi Taplary na Podlasiu (w okolicy Suraża) w latach 70-ych XX wieku. Wieś otoczona jest lasami i bagnami, niedostępna i tworząca własny świat zamknięty na wpływy z zewnątrz. Żyje swoimi tradycjami, zabobonami, przekonaniami, pomieszaniem tradycji pogańskich z chrześcijańskimi. Zamknięta i z ogromnym lękiem przed zmianą. Kwintesencją podejścia do świata, do rodziny, do siebie jest gospodarz Kaziuk, dla którego bezpieczne jest tylko to co znane, natomiast w zachowaniach względem bliskich pełen przemocy. Co ciekawe, uwzględniając że książkę napisano jakieś 50 lat temu… Mam wrażenie że narracyjnie opowieści bliżej do faktograficznych „Chłopek” niż do współczesnych telewizyjnych „Dam i wieśniaczek”. Wieś nie garnie się do miasta, nie próbuje naśladować, żyje własnym rytmem i cierpi też w swoim rytmem. Niesie swój krzyż. Do tego język. Redliński napisał „Konopielkę” podlaską gwarą. Osobiście przyznaję, że powodowało to małe zamęty w czytaniu natomiast buduje tez cały urok książki. Nadaje autentyczności opowieści z perspektywy Kaziuków Podlasia, gdzie życie się toczy utartym powolnym rytmem i powinno trwać w stałym niezmiennym rytmie. Humor książki wydaje się być słodko-gorzki, jakby towarzyszyło nam zaburzenie smaku i nie wiesz czy śmiać się czy płakać. Niedawno ku wiecznemu pisarstwu odszedł Edward Redliński. Sięgając po Konopielkę godziną czytania upamiętniłem jego pamięć.