Koniec Świata i Hard-boiled Wonderland

To już trzeci raz przeczytałem tę książkę, tym razem w nowym, świeżo zakupionym wydaniu, nie starym z biblioteki. Obiektywnie jest to być może najlepsza powieść Murakamiego obok Kroniki Ptaka Nakręcacza, subiektywnie nie lubię jednej sceny tej powieści i z tego powodu dzieło to spędziło lata na mojej półce Przeczytane z zaniżoną oceną 9. Nabycie przeze mnie nowego wydania jest okazją by to zmienić. Niech sprawiedliwości dziejowej stanie się zadość bo to książka bezsprzecznie genialna. KŚiHBW to powieść, która dzieje się jednocześnie w świecie zewnętrznym i wewnętrznym. Dwutorowa narracja nie jest wprawdzie niczym wyjątkowym, ale Murakami posłużył się tym chwytem nader zręcznie i inteligentnie tworząc jak gdyby dwie równoległe opowieści snute przez jednego bohatera tu i tam. W pierwszym nurcie biegnie szybka narracja sensacyjnej prozy, w której obserwujemy zmagania dwóch tajnych organizacji informatycznych podrasowane czystym cyberpunkiem, w które uwikłany jest bohater w swym świecie zewnętrznym, w drugim mamy staroświecką opowieść o duszy ulokowaną w jego podświadomości. I te subtelne korespondencje między oboma torami narracji; one sprawiają, że umysł czytelnika zanurza się w lekturze z uczuciem fascynacji. Nie tylko one zresztą. Jak powiedziałem wcześniej jest w tej powieści scena, której nie lubię(która, to zachowam dla siebie),ale jest też inna, otwierająca tę powieść. Opis podróży bohatera dziwną wolno poruszającą się windą, bohatera na razie anonimowego, jest znakomitym wprowadzeniem w gąszcz tajemnic, z których utkana jest fabuła. Więc przez wiele lat było 9. Teraz daję 10 i inaczej być nie może. Z pewnością nie zmieni się to, że ze wszystkich książek M. kocham najbardziej Sputnik Sweetheart, ale to tylko moje widzimisię. Obiektywne kryteria wartości literackiej też istnieją, choć czasem mogą być ruchome.