Kolonia Marusia

"Czy człowiek naprawdę ma wpływ na to, gdzie dopełni się jego los: w bogatym i spokojnym zakątku świata czy tam, gdzie cierpienie, strach i walka są codziennością kolejnych pokoleń" (str 115) Jest to historia rodzinna Autorki poczynając od dziadków żyjących w bogactwie w małej wołyńskiej wiosce oparta na opowieściach jej matki. To wojenne pokolenie było świadkami okrutnych wydarzeń począwszy od wkroczenia na te tereny Rosjan, później hitlerowski terror i w końcu piekło na ziemi zgotowane im przez sąsiadów, przyjaciół Ukraińców. Zaplanowana i systematycznie przeprowadzona akcja eksterminacji mniejszości polskiej. Bestialstwo Ukraińców było niewyobrażalne. Normalnemu człowiekowi nie mieściło się w głowie, iż istota ludzka jest zdolna do takich zachowań, szczególnie w stosunku do kobiet i dzieci.A świadkowie tego ludobójstwa, którzy przeżyli musieli żyć obciążeni bagażem wspomnień tragicznych wydarzeń, o których nigdy nie będą w stanie zapomnieć. I które odcisnęły się piętnem na ich życiu i kolejnych pokoleń.Nieustanny lęk, czujność, poczucie zagrożenia, koszmary senne to ich codzienność. Nie wspominając już o majątkach jakie utracili musząc zaczynać wszystko od nowa.Autorka opowiada o nieudanym związku swoich rodziców, w którym nie było miłości i zrozumienia, a tylko wzajemne pretensje i oskarżenia o życiowe niepowodzenia.O swoim trudnym dzieciństwie, posłuszeństwie, przestrzeganiu konwenansów, by zadowolić rodziców, gdzie nie było mowy o samorealizacji i spełnianiu marzeń.O życiowej roli kobiety przekazywanej z pokolenia na pokolenie jako wzorowej żony i matki" głęboko nieszczęśliwych i rozdartych pomiędzy własnymi pragnieniami a potrzebami innych" (str 217) Jest to bardzo osobista spowiedź, pełna bólu, przykrych i bolesnych wspomnień,a wszystko zaczęło się na Wołyniu....... "Nie rozdrapujmy ran, nie szukajmy zemsty. Po prostu pamiętajmy o naszej wspólnej historii". (str 237)