Koło graniaste

"Kiedy jesteśmy dziećmi, kochamy rodziców bezkrytycznie, ale dopiero w wieku dojrzałym, zaczynamy ich naprawdę rozumieć" (str 108) Trzecią część sagi poprzedza piękny wiersz poświęcony matce. Radość z powrotu do kraju miesza się z niepewnością i obawą o przyszłość. Zderzenie z nową, komunistyczną rzeczywistością okazuje się bolesne. "Niepewność jest najgorszą udręką" (str 56) Ludziom żyje się coraz gorzej, puste sklepy, kartki spożywcze, hasła propagandowe bijące po oczach, niepewność na każdym kroku, nie wiadomo komu można zaufać,sfabrykowane oskarżenia, ale też ludzie dobrej woli wspierający i pomagający w nieszczęściu. I w tej atmosferze nasza bohaterka z gromadką dzieci i wiecznie nieobecnym mężem. Życie po raz kolejny daje jej popalić, lecz nie poddaje się mimo momentów zwątpienia, stawia czoło rzeczywistości. Podejmuje starania by stworzyć swoim dzieciom godne warunki, zapewnić bezpieczeństwo.Bo dzieci były jej jedynym promykiem w życiu, dla nich zrobiłaby wszystko.Bolesne przejścia zahartowały ją, nauczyły podnosić się z kolan, wierzyć w lepszą przyszłość, bo miała dla kogo żyć. Jej prorocze sny często spełniały się. Pamiętnik jej córki naświetla sprawę z drugiej strony. Wiadomo dojrzewająca nastolatka ma odmienne spojrzenie na otwierający się dopiero przed nią świat. Jedna rzecz nie podlega dyskusji jej miłość do matki, bo ma świadomość ile ta kobieta zrobiła dla niej i dla rodziny. Przedstawia też jak na siłę zmieniano oblicze światopoglądowe młodego pokolenia, poprzez szkolenia ideologiczne, prace społeczne, groźby i zastraszanie.