Kółko się pani urwało

"Ten, kto ma spokojne i łagodne usposobienie, łatwiej przyjmuje starość" (Platon). A są tacy? O spokojnym i łagodnym? No może są. Wśród najmłodszych. I głównie tych, którzy urodzili się (i wychowali) w szczęśliwości wszelakiej... Bo potem życie rozszerza horyzonty. I następuje powolne bądź gwałtowne – ale nieuniknione – łagodności wyzbywanie się. Bo wraz z ubytkiem sił witalnych może przyjść zgorzknienie, cierpkość i zgryźliwość. No a jeśli trafią na mocny charakterek... Zofia Wilkońska miła nie jest, bo jej się nie chce. Wyzbyta cierpliwości do zera, przepełniona irytacją, wydaje się bezduszna i egocentryczna. Nie dba ani o dobre imię, ani o dobre stosunki. Dzieciak pokazał jej język? Odpowiedziała mu tym samym. Bo dlaczego nie? Że komuś się nie spodoba? Ona już osiągnęła taki poziom dojrzałości społecznej, że nie zależy jej na sztucznych sympatiach. Nie sili się na sztuczne grzeczności. Sąsiad jest brzydki? A czemuż to nie powinna mu tego mówić? Nie powinna bezczelnie do policjanta? Ale jej się nie chce formułować frazesów, bo wypada. Nie dba o poprawność. Wypowiada swobodnie swoje opinie. A jest w tym bezpośrednia i bezkompromisowa. Popieram pomysł autora i konwencję satyrycznej komedii. Jego starsza pani jest świetnym narzędziem do pokazania, że wesołe jest życie staruszka (!),i obśmiania różnych geriatrycznych stereotypów. Ironiczny, trochę groteskowy, obrazek. I kryminalny! Oczywiście bliżej książce do farsy – z błyskawiczną akcją i zaskakującymi zwrotami, aczkolwiek faktycznie (choć na wesoło) pokazuje bieżące problemy i bohaterki, i środowiska, w którym ona żyje... yyy... rządzi... A w jaki sposób pokazuje! Nasza bohaterka wiedzie typowe życie polskiego emeryta. To znaczy oszczędza, liczy, zaciska pasa. Chce właściwie tylko życiowego spokoju i zabijania nudy. Aha, i sprawiedliwości społecznej. Niestety, nie zawsze wszystko idzie po jej myśli. Zazwyczaj wręcz przeciwnie. Starsza pani ma nosa do błędnego odczytywania i interpretowania sytuacji, co prowadzi ją prosto w tarapaty. A pomagają w tym: jej infantylna szczerość, bezczelność i bezkompromisowość. I przeświadczenie o własnej nieomylności... Naprawdę radosna książka. I wesoła. Głównie dzięki pierwszoosobowej narracji, która brawurowo przedstawia okoliczności w niesamowitej percepcji starszej pani. Myślę sobie, że udało się autorowi wykreować jedyną w swoim rodzaju, kolorową postać, a do tego napisać naprawdę wesołą historię, lekką i bezpretensjonalną, pełną ironii, absurdu, żartu. I sensacji! Bawiłam się doskonale.