Koniec się pani nie udał

"Życie jest jak biegunka: nigdy nie masz gwarancji, że na pewno się skończyło." Bardzo polubiłam bezkompromisową emerytkę Zofię Wilkońską, chociaż sama chyba nie chciałabym być tak wszechstronna jak ona. Ucieszyła mnie kontynuacja jej przezabawnych przygód. Ona po prostu musi zawsze być w centrum zainteresowania. Tym razem jednak znalazła się w bardzo elitarnym i doborowym towarzystwie. I to nie byle gdzie, ale w... czyśćcu. Pani Zofia i tam nieźle namiesza... Podczas oczekiwania w kolejce do Nieba (lub Piekła?),przypadkiem w jej ręce dostał się bilet należący do innej kobiety, więc pani Zofia bardzo szybko z niego skorzystała, lecz nie jest pewna do końca czy dobrze zrobiła. Nie ma pojęcia gdzie się dostała, lecz poznała tu wiele znanych osób, miedzy innymi Danutę Szaflarską, porucznika Borewicza, Edwarda Gierka czy generała Jaruzelskiego a nawet Jerzego Pilcha... Z ich pomocą chce zrealizować swój plan i... wrócić do świata żywych, gdyż martwi się o męża oraz syna. Chciałaby się z nimi spotkać. Nie jest to jednak takie proste. "Co z moim synem? Czy on sobie beze mnie poradzi? Ma czterdzieści lat, czyli jest prawie dorosły, ale czy będzie potrafił żyć bez moich rad, podpowiedzi, uwag dotyczących wyglądu, zachowania, braku zaradności życiowej czy mankamentów urody jego partnerek? Nie sądzę." Pani Zofia jak zwykle genialnie wprost radzi sobie z dyrygowaniem ludźmi, potrafiła przekabacić wiele osób na swoją stronę, żeby jej pomogły w realizacji zadania. A ponieważ wywróciła do góry nogami cały panujący system i porządek w zespole produkującym dobre uczynki, więc postanowiono jej pomóc. Czy uda się Zofii Wilkońskiej powrót do rodziny? Czy znajdzie na to sposób? Jak można się wydostać z czyśćca? Czy w ogóle jej bliscy będą chcieli jej powrotu? Na te pytania odpowiecie sami po lekturze tej książki. W sumie to sama nie wiem, czy chciałabym mieć taką przyjaciółkę jak Zofia Wilkońska. Ona potrafiłaby wszystko ułożyć tak, żeby jej pasowało, więc ja pewnie nie miałabym zbyt wiele do mówienia. Z drugiej jednak strony nie można jej nie lubić. Autor tak bardzo sprawnie miesza fikcję z rzeczywistością, że można się pogubić a wyobraźnia zaczyna płatać figle. Polityczne wstawki są również niezłe. A sarkastyczny humor dopełnia całości. Historia lekka i odprężająca, nie zajmuje wiele czasu i szkoda, że to finał, bo żal, że nie spotkam się już z szalona emerytką, chociaż zawsze można zacząć czytać jej przygody od początku... "Nie poszło ci najgorzej, skoro jesteś tu z nami. My jesteśmy z ciebie zadowoleni. Sporo piłaś, ale przez ostatnie siedem lat rządziło Prawo i Sprawiedliwość, więc to się nie liczy." Polecam dla relaksu i refleksji...