Klaudiusz i Messalina

Pierwszy tom historii o Klaudiuszu Roberta Graves'a przeczytałam już wiele lat temu. Wtedy byłam zafascynowana tą książką. Chyba mogę nawet powiedzieć, że to właśnie ona głównie przyczyniła się do mojego zainteresowania starożytnym Rzymem. Z żalem stwierdzam, że drugi tom nie spełnił moich oczekiwań. Nastawiłam się na psajonującą lekturę, jednak miejscami nudnawe opisy zepsuły mi odbiór. Tytuł nie oddaje zawartości, bo Messalina pojawia się z rzadka, gdzieś między wierszami. Jeśli miała tak wielki wpływ na Klaudiusza, to tutaj jej postać została znikomo przedstawiona. Więcej już dowiadujemy się o przyjacielu Klaudiusza Herodzie Agryppie. Książka jest napisana w formie autobiografii i to sobie poświęca Klaudiusz najwięcej miejsca. Tłumaczy swoje działania, motywy, ambicje, przemyślenia. Trzeba przynać, że miał dla siebie sporo autoironii i chyba to pozwoliło mu przetrwać najgorsze momenty panowania. Mimo wszystko był niezykłą postacią i wart jest poznania choćby za pośrednictwem tej książki.