Ja, Klaudiusz

Byłam przekonana, że ta książka mnie zachwyci. W założeniu ma wszystko, by tak się stało – wspaniały punkt wyjścia w postaci umiejscowienia akcji w czasie (od zawsze mam zacięcie historyczne, a starożytność umiłowałam w sposób szczególny),barwne postaci, które nie potrzebują szczególnego upiększenia i podkręcenia przez twórcę, a jedynie dopieszczenia, bo same w sobie są arcyciekawe. Ale, niestety, ten tytuł nie sprostał początkowym oczekiwaniom. Być może to pokosie tego, że te były aż nadto wygórowane. A może problem leży po części we mnie, bo od szkoły średniej trochę czasu minęło i zabrakło kompleksowej wiedzy historycznej by dostarczenie ogarnąć siatkę powiązań i relacji. W obliczu mnogości rozlicznych wątków – zwłaszcza przy takim sposobie prowadzenia relacji – ta kwestia może sprawiać laikowi nieco problemów, bowiem podstawy podstaw nie są w moim odczuciu wystarczające by wyciągnąć z lektury maksimum. Stąd też sam proces czytania zajął mi sporo czasu – nie tylko z powodu natłoku innych obowiązków, ale z potrzeby doedukowania się. Liczne przestoje wpływały nie tylko na płynność, ale i wytracanie zainteresowania – po trosze dlatego, że ta lektura wydała mi się nierówna, wszak przyłapałam się na obojętnym rejestrowaniu opisywanych zdarzeń (a momentami nawet dopadało mnie znużenie). Może okoliczności, w jakich sięgnęłam po tę lekturę były nienajlepsze – dlatego kontynuacja poczeka na lepsze czasy.