Kieszenie pełne ślimaków

Czytając „Kieszenie pełne ślimaków” przez cały czas z tyłu głowy pilił mnie temat tych tytułowych, obślizgłych mięczaków. Cóż one wniosą do prozy, w jakim kierunku się ona potoczy i przede wszystkim - z jakim podgatunkiem grozy będę miała do czynienia. Nie czytałam opisu z tyłu okładki, nie miałam zielonego pojęcia z czym się zmierzę. Szczerze mówiąc wyobrażałam sobie chyba jakiś animal horror, w stylu żarłocznych ślimaków, albo tematy okołogastronomiczne, w których zatrute ślimaki będą powodem panującej epidemii na skalę ogólnoświatową. Jakie było moje zdziwienie, gdy okazało się, iż Przemysław Budziński spisał psychologiczny h0rror, w którym ślimaki stanowią jedynie metaforę, a cała historia skupia się wokół wysoce zaburzonej jednostki i jej dysfunkcyjnej relacji z otaczającym światem. Warto zaznaczyć, iż pióro autora jest bardzo plastyczne i choć lekkie w odbiorze, tematycznie niesie niezwykle ciężki balast. Przygniata widmem porażki od samego początku, a suspens budowany jest w sposób przemyślany z elementem zaskoczenia czyhającym za rogiem. Ten tytuł charakteryzuje powolny sposób prowadzenia narracji, jakoby specjalnie wprowadzając ultra slow motion, by uśpić czujność czytelnika i dowalić imponującym finałem. Borys Odmieniec, z dość wymownym i sugestywnym nazwiskiem, jest głównym bohaterem tej historii. Chłopak powraca do małej mieściny, by zająć się swoim dziadkiem, a przy okazji zaczepił się w „Domu Seniora”, gdzie otrzymał angaż. Z czasem okazuje się, że nowe miejsce pracy owiane jest niepokojącą aurą, a niewytłumaczalne zjawiska mają tutaj rację bytu na szeroką skalę. Wszystko rezonuje z życiowymi trudnościami i wnętrzem Borysa, co podsyca czytelniczą wyobraźnię i daje szerokie pole do interpretacji wewnątrz tekstualnej. Jeżeli lubisz historie spisane niespiesznym tempem, w których małomiasteczkowy klimat odzwierciedla stosunki międzyludzkie i wybrzmiewa nutą zaściankowości, tajemniczości i szaleństwa - sięgaj śmiało.