Cisza roju. Insektorium Tom 1

„Cisza roju” Przemysława Budzińskiego jest pierwszym tomem serii „Insektorium”. Dla mnie to pierwsze spotkanie z autorem, którego możecie kojarzyć z literatury grozy. Tym razem postanowił zmierzyć się z literaturą fantastyczną. W efekcie otrzymaliśmy dark fantasy z domieszką dystopii. W książce mamy dwóch głównych bohaterów, wokół których zbudowane są wątki opowieści. W miarę rozwoju historii pojawiają się kolejne postacie, których potencjał na wprowadzanie zamieszania w fabule jest widoczny. Zasługują one na naszą uwagę i zainteresowanie. Nataniel, postać określana jako Patron, trochę przypominający wampira, ale będący jakąś mieszanką różnych magicznych stworzeń kojarzących się ze śmiercią i grozą. Poznajemy go w nienajlepszym dla niego czasie. Zmuszenie go, do ruszenia się z miejsca, które uważał za własne i bezpieczne, wprawia w ruch machinę przeznaczenia. Than’O’Ghak, drugi syn obecnego władcy Maori. Chłopak wychowany w kulturze walki i siły, gdzie pociąg do wiedzy, mądrość i spokój często mają mniejsze znaczenie. Jedna wyprawa w towarzystwie posła z zagranicy budzi w nim pragnienia i chęć zobaczenia innych miejsc. Postacie wykreowane przez autora są bardzo autentyczne. To nie wyidealizowani herosi lub sztampowe kreatury. Nie są też całkowicie czarni lub biali. Mają odcienie szarości. W świecie, gdzie każda podjęta decyzja decyduje o być albo nie być danej postaci, w sposób podskórny czujemy ich prawdziwość. Akcja powieści dzieje się w nieokreślonej przyszłości na terenie obecnej Antarktydy, zwanej Antarktą. Siódmy z kontynentów na Ziemi jest jedynym miejscem, który mogą zamieszkiwać ludzie. Pozostałe części świata (Ziemie Plag) są nieprzyjazne, a dostępu do nich bronią morskie potwory. Społeczeństwo znajduje się na poziomie rozwoju przypominającym nowożytność bądź późne średniowiecze. Chociaż występują między nimi różnice, które wynikają z przyjętej i zinternalizowanej kultury. Autor skonstruował świat, który ma swoje religie, historię i polityczne intrygi. Mieszkańcy wykształcili w nim własne języki. Występuje nowe słownictwo, które opisuje nowe rzeczy oraz te przywoływane z przeszłości. Przedstawiona wizja ludzkości nie napawa optymizmem, bo choć dostała ona możliwość rozpoczęcia od nowa, znów popełnia błędy poprzedników. Z toku opowieści odczytujemy zawarte tam opisy hierarchii i relacji społecznych oraz systemów politycznych. Dostajemy szereg nawiązań do znanej nam historii i kultury. Plusem jest mapa zamieszczona po wewnętrznych stronach okładki. Pozwala nam ona lepiej zapoznać się ze światem oraz śledzić miejsca, w których dzieje się akcja powieści. Znajdziemy tu również ilustracje — tatuażu, kodeksu, a przede wszystkim poprzedzające każdy rozdział insekty wpisane w okrąg. Podsumowując ;) „Cisza roju” to propozycja dla czytelnika, który szuka dobrze zbudowanego świata i nie są dla niego problemem moralnie niejednoznaczni bohaterowie. Jeśli lubicie książki po przeczytaniu których zostaje w Was niedosyt, to pozycja dla Was. Czekam na ciąg dalszy historii. Recenzja powstała w ramach współpracy z autorem.