Katedra

Napoczęcie mojej przygody z twórczością Jacka Dukaja wypadło niezwykle pomyślnie, rozpocząłem ją od opowiadania „Katedra”, bo: po pierwsze oglądałem znakomitą animację Tomasza Bagińskiego pod tym samym tytułem inspirowaną tymże opowiadaniem, po drugie opowiadanie w miarę krótkie i jeśli proza pana Jacka Dukaja mi nie podejdzie, to nie zmarnuję cennego czasu na czytanie opasłego tomiska innej pozycji-czasu nie zmarnowałem, inne pozycje zamierzam przeczytać, choć pierwsze strony powyższego dziełka tego nie zapowiadały, ciężko szło mi przedzieranie się przez gąszcz zawiłości i nieco chaotycznej narracji, ale to tylko pierwsze kilka stron, potem było już tylko coraz lepiej, narracja coraz jaśniejsza, fabuła coraz ciekawsza, pomimo iż dość zawiła i wymagająca od czytelnika nieco skupienia (to lubię). Książeczka, pomimo iż liczy sobie 100 stron, jest: niezwykle treściwa, posiada duże zasoby idei do przemyślenia oraz kryje w sobie rozległe złoża tajemniczości i niedomówień, czekające na odkrycie przez wnikliwego czytelnika. Zastanawiałem się, dlaczego Jacek Dukaj zamiast opowiadania, nie stworzył na tej kanwie czegoś obszerniejszego, dlaczego nie rozszerzył poszczególnych wątków i doszedłem do wniosku, że dobrze uczynił, to tak jakby do markowego szampana dolać wody- bez wątpienia byłoby więcej, ale czy byłoby to samo, z pewnością nie i przecież nie o ilość się rozchodzi, lecz o jakość, a ta w tym opowiadaniu jest na bardzo wysokim poziomie. Polecam osobom wnikliwym i otwartym na odmienność, a jeśli po drodze wam z twórczością genialnego F. Kafki, to jesteście w dobrym miejscu, aby poczuć w powyższym opowiadaniu obecność ducha wielkiego F. Kafki. Polecam.