Karierowicz

Książka opisywana jest wszędzie jako książka psychologiczna bez tła politycznego. A jednak to nie do końca prawda. W części, która dzieje się już po wojnie odnajdujemy wyraźne informacje w jaki sposób, niedawno powstałe Państwo Polskie działało i jakie rządziły nim mechanizmy. Zasługi wojenne (niejednokrotnie wątpliwe - jak u głównego bohatera, osobnika niewiele wartego, słabego, o kręgosłupie moralnym mocno "naruszonym" podczas wojny) często zastępowały wiedzę, praktykę i realne kompetencje, a medale za wojenne zasługi więcej były warte niż dyplomy ukończenia odpowiednich szkół. O znajomościach - nawet nie wspomnę... Akcja dzieje się zaledwie kilka lat po wojnie, gdy Sanacja nie była jeszcze wszechwładna i zdemoralizowana, jednak czyż to nie zapowiedź tego co działo się później w całym kraju na wielką skalę? Głównego bohatera, mimo kilku szybko przemijających momentów sympatii, nie sposób polubić. Opisy jego przemyśleń, wahań, frustracji i niepokojów są, być może, z psychologicznego punktu widzenia bardzo interesujące, zarazem jednak mocno irytujące. Ciekawie pokazane jest życie małego miasteczka, jego mieszkańców i panujących tam stosunków . Do tego wspaniałe opisy przyrody... Szkoda, że ten pisarz, nazwany przez Rafała Ziemkiewicza "największym polskim pisarzem", tak bardzo znienawidzony najpierw przez Sanację, potem komunistów w PRL, nie darzony sympatią również przez Kościół (który krytykował za zbytnie uleganie komunistom),człowiek, dla którego "tylko prawda była ciekawa" - nawet teraz w "wolnej Polsce" , gdy niektóre jego książki powinny wejść na stałe do kanonu lektur szkolnych, jest tak mało znany i zamilczany. Każdy, kto interesuje się polityką, natychmiast domyśli się dlaczego. A jednak - smutna to konstatacja...