Jutro będziemy szczęśliwi

Ja chyba jednak nadal mam problem z polską literaturą. I ile jeszcze z początku wydawało mi się, że trafiłam na coś interesującego, co czyta się bardzo dobrze, płynnie (to fakt, tak jest),o tyle im dalej w książkę tym było bardziej sztampowo, bardziej przewidywalnie, mniej zajmująco. Denerwowało mnie przeciąganie scen. Jak choćby moment kiedy głównej bohaterce matka podaje coś do picia. Szybka scena, bo fabuła tego wymaga, została przeciągnięta rozmiarem i wyglądem szklanki w jakiej podany był zimny napój. Wydłużało to dla mnie i przeciągało książkę. A szkoda. Bo sam pomysł jest bardzo przyjemny. I tak sobie myślę, że gdyby nie polukrowanie i bohaterów, i ich rodziców i całego świata Uroczego, to można byłoby przeczytać dobrą opowieść, w którym nie ma tylko złych i bardzo dobrych. Zbyt wyraźna, zbyt jednostronna. A Zuza jest ideałem. I Adam pewnie później już też. Zabrakło mi realizmu, a sam wygląd paskudnego mieszkania jakie wynajmowała Zuza tego nie zrekompensował. Choć przyznaję, że to fantastyczna lektura po serii kryminałów jakie ostatnio czytałam. Zdecydowanie cieplej zrobiło mi się na sercu. Polecam, myślę, że wielu osobom książka się spodoba i docenią jej spokojny i bardzo ciepły klimat.