Jedna miłość

Nie pomyliłam się co do oczekiwań odnośnie tej części; nuda, naiwność i wnerwiająca wprost Emilia. Fabuła stworzona jakby na siłę, mało realistyczna, wydumana, tylko po co? Emilia spodziewa się tak bardzo oczekiwanego przez Matta dziecka, między nimi wszystko układa się cudownie, ale pewnego dnia narzeczony musi wyjechać w jakiś ważnych sprawach, obiecując Emi powrót za kilka dni. Jednak zamiast powrotu ukochanego Emilia otrzymuje wiadomość o jego śmierci. Cały jej świat wali się w gruzy. Do tego tuż po porodzie okazuje się, że musi przejść poważną operację serca. A potem jest już coraz gorzej ... i nie chodzi mi o stan fizyczny czy emocjonalny bohaterki, ale o treść. Okazuje się, że Matt wcale nie zginął, a kiedy wraca po kilku miesiącach nie chce zdradzić co się z nim w tym czasie działo. Emilia miota się między swymi uczuciami - miłością, nienawiścią, tęsknotą, dumą, lojalnością wobec Adama, którego oświadczyny przyjęła, aby dziecko miało ojca. I właśnie ta jej postawa najbardziej wkurza, bo skoro kochasz bezgranicznie, wiesz jaką podjąć decyzję, rzucasz się ukochanemu na szyję, zamykasz wszystko za sobą, a nie udajesz obrażonej księżniczki. Potem poznajemy rodzinną tajemnicę Matta, niebawem pojawia się była - fanatycznie zakochana w nim - dziewczyna, która doprowadza do tragedii, w tajemniczych okolicznościach dochodzi do wybuchu w firmie rodziny Thomas'ów, a na końcu mamy ślub ... A zatem, jak w każdej bajce, żyli długo i szczęśliwie. Miałam nadzieję, że autorka nie zaniży w tak dramatyczny sposób poziomu, jaki pokazała w pierwszej części powieści, a jednak się pomyliłam. Niektóre fragmenty fabuły są tak naiwne, że wręcz śmieszne, można powiedzieć obrażające dobry smak i inteligencję czytelnika. Do końca doczytałam chyba jedynie dlatego, aby zobaczyć, co jeszcze zaserwuje nam autorka.