Johnny Panika i Biblia Snów oraz inne opowiadania

Sylwia Plath uznawana jest za jedną z najwybitniejszych poetek amerykańskiego pochodzenia. W dziełach wielokrotnie odwoływała się do własnego trudnego i krótkiego żywota; w tym zachowań suicydalnych, otchłani rozpaczy, spojrzenia na nieuchronność śmierci, cielesność, obłęd, meandry miłości, wojnę i relacje z rodzicami. Nie inaczej jest w onirycznych opowiadaniach balansujących jak zwykle u autorki na cienkiej granicy jawy i snu. Właściwie, żeby móc zrozumieć elementy autokreacji i surrealizm wpleciony w niniejszy zbiór, dobrze byłoby mieć za sobą np. poezję, rys autobiograficzny lub chociaż autobiograficzny „Szklany klosz.” Bardzo dobrą decyzją było dołączenie fragmentów dziennika, co poszerza spojrzenie na wiele fundamentalnych spraw tj. formy eskapizmu od rzeczywistości przybierających formę między innymi oddawania się w ramiona Morfeusza.Plath przy pomocy prostolinijnych bohaterek kreśli zdania o spojrzeniu na patriarchat, rolę społeczeństwa. Peroruje o istocie wyobraźni, konsumpcjonizmie, zapłacie za arbitralne decyzje. Dotyka wielopłaszczyznowo problemów egzystencjalnych. Znajdziecie również demony przeszłości, traumy zapisane pod woalem powiek dotyczące utraty najważniejszej figury w jej jestestwie, kondycję człowieka. Z treści wyłania się informacja, że była feministką. Zobaczyłam tu m.in. wysięki ran, atawistyczny strach, studium determinacji i łamigłówki codzienności.Największe wrażenie zrobiły na mnie „Języki z kamienia”, obrazujące stany emocjonalne i ogromne pokłady wrażliwości Plath oraz tytułowy „Johny Panika i Biblia Snów." Przesiąknięte są egzystencjalnym bólem, egocentryzmem, wewnętrznymi konfliktami i rozpaczą jednostki. Najczęściej przegladam się właśnie w takiej tematyce. Pozwoliły zrozumieć, jak delikatną i neurotyczną postacią była. Dzięki temu przekładowi diametralnie zmieniłam optykę na Sylwię Plath i jej spuściznę literacką. Uważam, że powinna być poznawana przede wszystkim przez dorosłych i doświadczonych czytelników, których cechuje dobrostan psychiczny. Po lekturze spadła na mnie konstatacja, że do pewnych książek trzeba zwyczajnie dojrzeć. A może to kwestia znakomitego przekładu? Tłumaczenie: Aga Zano