Jezus Niechrystus

Z wielką ciekawością sięgnęłam po tę książkę. Wiedziałam, że nie będzie to łatwa lektura. Długo ją czytałam, próbując zgłębić i zrozumieć jej treść. Dochodzę do wniosku, że za mało wiem, by udał mi się w pełni ten zamysł. Zupełnie inne spojrzenie na Jezusa, właśnie Niechrystusa, wydało mi się dość niezwykłe i chyba nie do końca mogę się tu zgodzić z autorem proponującym takie podejście. Może za bardzo jestem przyzwyczajona do wizji Jezusa Zbawiciela, by tak od razu uwierzyć autorowi, że był on wyznawcą transowego Życia, zanurzonym w kairosie (to tak w dużym uproszczeniu). Ta wizja jest poparta głównie zapisami ze źródła Q, dla mnie nieznanego i dość tajemniczego. Mam odczucie, że jest ich za mało, autor bazuje na wybranych zdaniach, nie jest ich za wiele. Sięga też do literatury, i te fragmenty były dla mnie bardzo ciekawe; Bułhakow, Szekspir, Kawafis, Bartleby, jak w świetle ich utworów interpretować figurę Jezusa. Niezwykle interesujące były też odniesienia do myśli Mistrza Eckharta, filozofii Platona i Nietzschego, wreszcie i do piosenek Lennona. Dochodzę do wniosku, że jednorazowe, nawet uważne i powolne, przeczytanie tej książki to za mało. Mam ją, a więc będę mogła do niej sięgać. Chciałabym bowiem wrócić do poruszonych w niej kwestii, poszukać odpowiedzi na pojawiające się w mojej głowie pytania wywołane jej lekturą.