Boga nie ma, jest życie

Można już mówić o duchowości bez potrzeby istnienia Absolutu, o duchowości bez Boga (zwłaszcza mściwego i bełkotliwego bóstwa ze Starego Testamentu)? Co jest (co może być) po wyzwoleniu tych “od dzieciństwa gwałconych katolicką indoktrynacją” z okowów? Na podstawie własnych życiowych doświadczeń, opowiada nam Piotr Augustyniak odkrywaną i uznawaną obecnie przez siebie prawdę: istnieje byt, nic ponad byt zaś nie istnieje (trochę to jak z “Klątwy Parmenidesa” Bartosia); wszyscy renegaci post-kościelni mają ową wspólną potrzebę istnienia choć duchowości, skoro już religia bezpowrotnie umarła. Pyta nas o to, czy stawianie pytań, gdy z góry wiadomo, że nie będzie nam dane poznać odpowiedzi, ma w ogóle sens? Trochę złości mnie zachowawczość byłego zakonnika, to ukrywanie się za historią własnego życia miast dania nam dzieła prawdziwie filozoficznego, właśnie swoistego przewodnika pisanego z pozycji osoby wyzwolonej z uwięzienia i uwikłania religijnego. Kto jeśli nie były zakonnik i filozof jednocześnie ma prawo, by przybijać tezy na drzwiach kościoła? Tak sobie myślę do czasu dotarcia do rozdziału tytułowego i poprzedzającego go - omawiającego filozofię Mistrza Eckharta - i wówczas jestem już dość syty filozoficznej podbudowy dla książki. Uspokaja mnie ta część i zaspokaja. Nawet gdy Autor wróci jeszcze kilkukrotnie do historii własnej i własnej rodziny, to nie mam mu już tego za złe, zwłaszcza że jednocześnie znajduje dla tej narracji godną przeciwwagę w dywagacjach duchowo-filozoficznych. Ostatecznie okazuje się, że między tymi dwoma narracjami znajduje Augustyniak dobry balans. Jak w świecie - wszystko się ze wszystkim łączy, często wydarzenia i doświadczenia przenikają się lub z siebie wynikają. Augustyniak nie każe nam decydować ani się deklarować dla nowej duchowości, ale jedynie uświadamia, że nasze bytowanie może być rozpięte między chronosem i bios na jednym skraju doświadczenia, a kairosem i zoe na przeciwległym. Zresztą najczęściej jest ruchome na kontinuum tej rozpiętości. Może być książka Augustyniaka jakimś pierwszym drogowskazem w poszukiwaniach w post-chrześcijańskim świecie i wspomagać odnalezienie czy zbudowanie swej post-chrześcijańskiej tożsamości. Nie do końca mnie przekonuje ten grecko-ekhartowski mariaż, ale jest to jakaś alternatywa dla innej - bardziej powszechnej i bardziej opresyjnej - nieprawdy katolicyzmu. Szkoda, że organizowane za kilka dni spotkanie z autorem “Boga nie ma…” w dyskusyjnym klubie książkowym i głównie pewnie jej poświęcone organizuje się w porze dnia dostępnej jeno humanistom, przez co nie dane mi będzie wejść nieco głębiej w świat duchowości postulowanej przez byłego dominikanina… Przekonać by mnie może nie przekonał, nawrócić nie nawrócił, ale: warto słuchać i rozmawiać. Aha, trzeba wreszcie będzie kiedyś tego “Fajdrosa” i co nieco z Mistrza Eckharta przeczytać…