Jeździec na niebie i inne opowiadania

Opowiadania z tego zbioru można podzielić na trzy grupy. Pierwszą tworzą historie wojenne, które stanowią niecodzienne, ale bardzo udane połączenie iście reporterskiej beznamiętności z silnie oddziałującą na czytelnika sugestywnością. Przy tej okazji objawia się Bierce jako świetny literat, nieomylnie uchwytujący zło i absurd zinstytucjonalizowanego odczłowieczenia. Na drugą grupę opowiadań składają się historie niesamowite, zawierające element nadprzyrodzony bądź jego skuteczną do pewnego momentu imitację. Nie są to teksty złe, ale właśnie przy ich okazji najsilniej ujawnia się zasadniczy mankament krótkich form Bierce'a, czyli przewidywalność, którą łatwiej można by wybaczyć, gdyby autor nie zwykł kończyć większości swych opowieści puentą, czyniąc zaskoczenie zasadą, na której się opierają. Trzecia grupa, która wypada zresztą najbladziej, to opowiadania humorystyczne, niekiedy wręcz groteski. Jakkolwiek humor Bierce'a ujawniany oszczędnie a niespodziewanie w drugim bloku opowiadań dodawał im smaku, w takim nagromadzeniu wydaje się przyciężkawy i wymuszony, wyraźnie dowodząc, iż pisarz powinien był skierować swą energię twórczą w inne rejony. Niezamierzony efekt komiczny osiąga za to autor, nieustannie mierząc się ze swoim potężnym kompleksem Edypa. Wszystko, co przywołałem powyżej, sprawia, iż mimo nienagannego stylu i sprytnie przemyconych rozważań epistemologicznych, opowiadania Bierce'a nie sprostały moim wysokim, rozbudzonym pochlebnymi opiniami innych użytkowników oczekiwaniom.