Czy to się mogło zdarzyć?

Utwory zawarte w tym zbiorze nieco przypominają mi opowiadania E. A. Poego, są jednak mniej skomplikowane, a i napięcie oraz nastrój grozy wydają się być mniejsze. Nie można jednak odmówić prozie pana Bierce'a budzenia w czytelniku niepokoju, wyczekiwania i zaskoczenia. Jest tu miejsce na czarny humor i groteskę ("Pewnej letniej nocy"),na niewytłumaczalne zjawiska ("Tajemnica wąwozu Macargera", "Za ścianą", "Dzban syropu", "Królestwo iluzji"),obecność duchów w świecie żywych ("Środkowy palec prawej nogi"). Opowiadania te nie przerażają krwawymi opisami, raczej intrygują, zostawiają miejsce na domysły, zwracają uwagę budowaniem atmosfery przesiąkniętej czarami, magią, nadprzyrodzonymi zjawiskami. Na tym chyba przede wszystkim polega ich wartość. Nie jest bowiem sztuką epatowanie okrucieństwem i śmiercią w literaturze, znacznie trudniej przestraszyć czy zatrwożyć odbiorcę niedomówieniami, aluzjami, stopniowo narastającym niepokojem.... Akcja opowiadań zwykle rozgrywa się w typowych dla gatunku miejscach - wąwozach o złej sławie (to miejsce autor upodobał sobie szczególnie),w opuszczonych domostwach, zamkach, nawiedzonych gospodach, na cmentarzach. Jest tam najczęściej zimno, ciemno, pochmurno, mgliście... Bardzo tendencyjnie, można powiedzieć, jednak należy pamiętać, że autor należy do tych pisarzy, którzy przecierali szlaki dla tzw. czarnej literatury. Dziś nie budzą już te opowiadania takich emocji, jakie budziły w czytelnikach XIX wieku, wciąż jednak jest w nich coś kuszącego, co sprawia, że trudno oderwać się od wciągającej fabuły.