Jako dowód i wyraz przyjaźni. Reportaże o Pałacu Kultury

Nie jest to najlepsza książka o PKiN, ale też nie należy do jakichś arcyfatalnych. Ale po kolei. Przede wszystkim jest to zbiór cudzych tekstów i fotografii, wybranych przez panie redaktorki. A więc dzieło odtwórcze, za co wielki minus. Teksty są średnio dobrane, bardzo nierówne, część powtarza te same treści, jeden felieton w 95% w ogóle nie dotyczy Pałacu, inny opowiada o florze i faunie całej Warszawy, w tym PKiN, więc ucieka na manowce swej opowieści, nie trzymając się tytułu. Panie Budzińska i Sznajderman nie postarały się w swym subiektywnym doborze tekstów. Plusem są kapitalne fotografie i bardzo ładne wydanie książki. Szkoda, że z treścią bywa różnie. Proszę nie czytać wstępu, bo jest niedobry, głupi, nierzetelny (autorka myli fakty i podaje nieprawdziwe dane),zraża do dalszej lektury. Potem jest już lepiej. Reportaże są ułożone chronologicznie, ale nie po dacie ich powstania, ale po dacie życia Pałacu. I to jest dobry pomysł, bo wiele tekstów, dotyczących lat 50' czy 60', przed 1989 rokiem nie mogło być wydanych drukiem. Wspaniały reportaż o pomniku Stalina, ciekawe o bazie w Jelonkach, koncercie Rolling Stones'ów, jarmarku książek czy o właścicielu przedwojennej działki z Placu Defilad. Wiele powtórek znanych z innych książek: o kronikarce Hannie Szczubełek, o rzeźbie "Przyjaźń", o Pałacu Młodzieży. Jeśli ktoś chce przeczytać naprawdę świetną książkę o Pałacu Kultury i Nauki, polecam Beaty Chomątowskiej "Pałac. Biografia intymna".