Fałszerze pieprzu. Historia rodzinna

Autorka, Monika Sznajderman prowadzi wydawnictwo "Czarne", od kilkunastu lat z mężem Andrzejem Stasiukiem mieszka w jednej z miejscowości w Beskidzie Niskim. Tam powstają ich książki. Wychowywała się i dorastała w Warszawie, w otoczeniu "wielkiej", zżytej ze sobą, rodziny mamy. Ta polska, duża, barwna, z historią, ziemiańska rodzina matki wypełniała autorce cały świat. Szczególnie podziwiała i była zafascynowana babcią, osobą piękną, energiczną, nowoczesną, która zachowywała się ciągle jak "pani ze dworu". Babcia opowiadała dużo o przeszłości, o korzeniach rodziny, o spokojnym właściwie życiu w czasie wojny, w której nikt z nich nie ucierpiał. A ojciec autorki? Nikt nie ukrywał, że jest Żydem, ale jego rodzina zginęła w czasie wojny, jakby już nie istniała. On zaś nigdy nie opowiadał o przeszłości. Przyszedł jednak taki czas, że autorka dzięki otrzymanym fotografiom, dokumentom, w hołdzie dla ojca odtwarza historię jego przodków. I dopiero dzięki pracy nad tą książką wszystko się zmieniło. " Z wygrzebanych fragmentów historii, z nielicznych dokumentów i jeszcze mniej licznych słów mojego ojca, ocalałego z Holocaustu, buduję opowieść. Ta książka powstała z jego milczenia. Mój ojciec należy do tych, którzy milczą. To jego milczenie jest ogromne, przepastne i można się w nim utopić. Dlatego zaczęłam pamiętać. Przeciw temu milczeniu, przeciw zapomnieniu, przeciw nicości, która chciałaby to wszystko pochłonąć." To trudna opowieść, niezwykle osobista. Napisanie jej na pewno wymagało wiele odwagi, bo to książka o własnej rodzinie. Pokazująca dwa różne światy w czacie wojny. Pytania, na które trudno odpowiedzieć oraz refleksje autorki zajmują sporą część w tej opowieści. Dużo postaci, nazwisk, można się trochę pogubić. Najciekawsza dla mnie, to część opisująca życie rodziny ojca, a w tym szczególnie sielski pejzaż podwarszawskiego Miedzeszyna, piętrowa drewniana willa z werandami, na zdjęciach dziadkowie, dzieci, kuzyni, inteligencja żydowska. To w tych okolicach często spaceruję, jeżdżę na rowerze. Takich starych, o podobnej architekturze, domów jest jeszcze dużo. Zawsze zastanawiam się, jak wyglądało w nich życie przed wojną.