Jak trudno jest kochać?

Pierwszy tom "Klubu Starych Panien" bardzo, bardzo mi się spodobał. Byłam zachwycona i zszokowana tym jak autorka zbudowała postacie i całą historię. Nic więc dziwnego, że gdy tylko pojawiła się okazja sięgnęłam po drugi tom. "Jak trudno jest kochać?" początkowo niezwykle mi się spodobała. Porusza bardzo ważny temat i umieszcza główną bohaterkę w dość zagmatwanej sytuacji życiowej. Postacie były zarysowane w sposób złożony i nieoczywisty, przez co wydawały się bardzo prawdziwe. Niestety w połowie coś się popsuło, historia zaczęła iść jednotorowo, postacie zaczęły tracić swoje osobowości. Zawiodło mnie też poprowadzenie akcji. Myślałam, że Holly Bourne rozwinie i pokaże drugie dno problemu, przedstawi różne perspektywy, uczucia bohaterów, pokaże trochę bardziej ich osobowości. Niestety nic takiego się nie stało, a akcja książki skupiła się głównie na relacji dwóch bohaterów. Nie będę ukrywać, że liczyłam przede wszystkim na pokazanie charakteru i motywacji matki Amber, ostatecznie poczułam jedynie, że jej postać została potraktowana po łebkach. Ostatecznie w połowie książka bardzo zaczęła mnie nudzić i wydawała mi się zbyt mocno przegadana oraz niepotrzebnie rozwleczona. Szczerze mówiąc jestem dość mocno rozczarowana "Jak trudno jest kochać?". Odczułam tutaj dość duży spadek w porównaniu do poprzedniego tomu.