Uziemieni

Siedem różnych bohaterów, siedem różnych autorek, jedna winda i jedno przełomowe spotkanie w uziemionej windzie popularnej stacji telewizyjnej w „Uziemionych”. W „Uziemionych” na pierwszy plan wybija się struktura powieści – podzielona na kolejne spotkania bohaterów, kolejne lata i tym samym kolejne etapy ich życia. Poznajemy ich sekwencjami, po kawałku, obserwując zmiany, jakie zachodzą, przeżywając ich wzloty i upadku. Otrzymujemy wyłącznie okruchy ich problemów, jednych więcej, innych mniej, ale możemy dostrzec, że każdy szóstki bohaterów z czymś walczy, z czymś się zmaga na swój własny sposób. Najbardziej widoczna jest tutaj potrzeba akceptacji, bez względu na pozycję społeczną postaci czy jej doświadczenie – oni wszyscy w tej windzie są zagubieni, uziemieni dosłownie w jakiejś przełomowej chwili i szukają jedynie motywacji, by coś zmienić. „Uziemieni” to opowieść o walce o swoje marzenia, o swoje przekonania, o poszukiwaniu swoich dorosłych tożsamości i tym samym wchodzeniu w dorosłość. To także powieść o przypadkach, które rządzą życiem i prowadzą w nieoczekiwanych kierunkach, mają też nieoczywiste konsekwencje. I o przyjaźni, która rodzi się tam, gdzie najmniej byśmy jej wypatrywali, przyjaźni, która może przetrwać nawet lata. Mamy tu ciekawy koncept, mamy siedem autorek, których głosów co prawda w polskim przekładzie nie słychać, ale które są obecne w strukturze narracyjnej. I samego narratora – wszechwiedzącego obserwatora o ciętym języku, krytycznego względem bohaterów, który nie oszczędza ich nawet w najtrudniejszych momentach życia. Dla młodych czytelników wchodzących w dorosłość, którzy nie wiedzą, co jeszcze czeka ich na drodze - powieść sprawdzi się jak znalazł!