Ja, inkwizytor. Miasto Słowa Bożego

Od jakiego czasu zauważyłem bardzo chylącą się ku upadkowi literacką formę pana Jacka Piekary. A patrząc na inne recenzję nie jest to tylko moje odosobnione zdanie. Obiecuję sobie za każdym razem gdy kończę kolejną z tomu na tom słabszą część cyklu inkwizytorskiego, że ten na pewno był już ostatnim po który sięgnąłem i na następny nawet nie spojrzę. Jednak z nadzieją na przełamanie słabej formy oraz z sympatii do Mordimera Madderdina rozpoczynam lekturę dalszego ciągu przygód ulubionego Inkwizytora. Przecież to nie jego wina, że autor ma przedłużającą się niemoc twórczą i obsadza go w coraz gorszych rolach. I w taki oto sposób 18 tom cyklu „Miasto słowa bożego” znalazł się w moich rękach. Niestety przełamania ani choćby lekkiej poprawy nie było. Grafomania i coraz słabsze zabawy słowne oraz przedłużające się i nudne wynaturzenia pseudofilozoficzne rozsadzają każdą stronę tej książki, nie pozostawiając zbyt dużo miejsca dla i tak mało porywającej akcji czy ciekawej fabuły. Przedłużające się pijackie orgie i łóżkowa gimnastyka w różnych konfiguracjach spychają daleko w tło trochę na siłę wymyślony główny wątek. Mordimer na prośbę swojego przyjaciela hrabiego a zarazem kolegi od kieliszka a właściwie od karafek mocnego trunku udaje się do Italii aby sprawdzić autentyczność i ewentualnie pomóc w sprawdzeniu relikwii drugorzędnego świętego Alodiusza. Po przeczytaniu a właściwie ambitnym i niepotrzebnym zmęczeniu tych 560 stron ponownie obiecałem sobie, że już nie sięgnę po kolejną pozycję z cyklu Inkwizytorskiego.