Ja, inkwizytor. Dziennik czasu zarazy

Sięgam po kolejne części cyklu Inkwizytor z „obowiązku”, jednak z ciągłą nadzieją, że autor powróci do świetnych początków. Już „Płomień i krzyż” były takie sobie. Tzw. „trylogia ruska” była jeszcze słabsza. Staram się oceniać moich ulubionych pisarzy obiektywnie, bez dawania forów, co wcześniej często mi się zdarzało. Plusy: - powrót jednego z moich ulubionych bohaterów literackich Mordimera Madderdina; - podciągnięcie COVID jako kaszlicy, wprowadzenie kwarantanny, temat na czasie; - tylko kilka razy wspomniano o niesamowitym powonieniu MM; - udało mi się przebrnąć przez te ponad sześćset stron, zasadniczo o niczym; - ciągle mam nadzieję, że będę się jeszcze dobrze bawił, jak na początku cyklu; - gdzie takie książki jak „Młot na czarownice”, „Dotyk zła” czy „Sługa Boży”; - nadzieja umiera ostatnia, ale kiedyś to nastąpi. Minusy: - ile można jeść, pić, uwodzić wdówki i wałęsać się po mieście; - zasadniczo nic nie wnosi do wykreowanego uniwersum; - ciągłe powtarzanie, że kościół jest zachłanny, politycy be, ludzie nieodpowiedzialni; - a gdzie praca inkwizytora, gdzie demony, heretycy, a tu niania dla młodej Kingi; - masa dłużyzn, filozoficznego bełkotu, jakieś wydumane refleksje. Ogółem książka taka sobie.