Inna Rzeczpospolita jest możliwa! Widma przeszłości, wizje przyszłości

Ja się tam nie znam na polityce, a bardzo bym się chciała znać. Pomysłów na to, dlaczego, mimo dobrych ekonomicznych wskaźników, jesteśmy jako naród niezadowoleni, jest całe mnóstwo i w krytykowaniu władzy jesteśmy mistrzami świata. Ale coś na rzeczy jest i chyba nie tylko ja mam wrażenie, że coś by tu można poprawić. Tylko co? I jak? Po przeczytaniu książki Jana Sowy też na te pytania nie umiem odpowiedzieć. Najpierw autor poddaje krytycznej analizie to, co mamy, czyli konserwatyzm i liberalizm w rozmaitych odsłonach. To do mnie przemówiło. Potem zabrał się za "Solidarność" z 80 roku. Pamiętam te czasy i z ciekawością poczytałam sobie o rozdźwięku między robotnikami a inteligencją, o organizacji, o sądach wielu znanych ludzi (można się dowiedzieć nowych rzeczy, bo przecież "Solidarność" to nie był monolit). I na koniec rzecz najtrudniejsza - bo propozycja tego, co nowe - dobro wspólne, pogłębiona demokracja, ponowne odczytanie Marksa (po uprzednich dywagacjach dlaczego nie udało się Leninowi). Społeczeństwo żyjące razem, organizujące się i w grupach troszczące się o wspólne rzeczy niekoniecznie materialne, wspólne wytwarzanie jakiegoś dobra (także niekoniecznie rozumianego materialnie). To jest konieczność, bo tylko ze społeczeństwem ludzi aktywnych ci, którzy nim chcą rządzić, będą się liczyć i nikt nie odważy się powiedzieć "ciemny lud to kupi". Zderzałam jednak te pomysły z rzeczywistością małego, zapyziałego, mazowieckiego miasteczka. Wyszło mi, że to utopia. Przynajmniej teraz. Za dużo roszczeń, za mało chęci do jakiegokolwiek działania, za mało odpowiedzialności za to, co koło mnie. Choć z drugiej strony Owsiakowi jakoś się udaje. Może nie mam racji?