Solidarność 2.0, czyli demokracja jako forma życia

Mimo wyraźnego kryzysu politycznej reprezentacji, namysł nad demokracją oraz próby jej praktycznego rozwijania przybierają dzisiaj skarlałą formę. Liberalne centrum, śmiertelnie wystraszone populistyczną rewoltą, pozostaje uwięzione w imaginarium rodem z lat 90. XX wieku, kiedy opiewano takie abstrakcje jak „społeczeństwo obywatelskie” czy „wolność”, uznając je za niewzruszoną opokę nowoczesnej polityki. Chociaż mało kto wierzy już dzisiaj w znany bon mot Fukuyamy o końcu historii, liberalni publicyści i teoretyczki zachowują się tak, jakby demokracja parlamentarna była ahistorycznym wzorcem demokratycznego społeczeństwa odlanym z platyny obywatelskości i zdeponowanym w politycznym odpowiedniku Międzynarodowego Biura Miar i Wag Sèvres pod Paryżem. Tymczasem mało co tak służy napędzaniu populistyczno-konserwatywno-faszystowskiej rewolty, jak defekty mechanizmów reprezentacji politycznej. Sprawiają one, że znaczne segmenty populacji czują się wykluczone z udziału w życiu politycznym i skrajnie rozczarowane zachowaniem polityków z głównego nurtu. Stąd wspólna różnym populizmom postawa antyestablishmentowa i związana z nią tendencja do wybierania polityków, którzy nie mieszczą się w umiarkowanie „rozsądnym” formacie forsowanym przez liberalne centrum. Niniejsza książka, przedstawiająca radykalnie demokratyczną alternatywę dla współczesnej polityki parlamentarnej, stanowi glos w dyskusji na temat możliwego wyjścia z kryzysu demokracji, w którym jesteśmy dzisiaj głęboko pogrążeni.  Fragment Wprowadzenia Jana Sowy