Imperium Słońca

Zacznę opinię nietypowo bo od tego, że film „Imperium słońca”, powstały w 1987 roku na motywach powieści o tym samym tytule, jest jednym z moich ulubionych. Wyreżyserowany przez Stevena Spielberga, z niezapomnianymi kreacjami Christiana Bale’a (Jim) i Johna Malkovich’a (Basie). Obejrzałem go kilkukrotnie i za każdym razem budził ogromne wrażenie i emocje. Tych którzy nie widzieli zachęcam do obejrzenia. Czy zatem warto przeczytać książkę na podstawie, której powstał film który obejrzało się kilkukrotnie. Zdecydowanie tak! Z co najmniej dwóch powodów. Pierwszy powód - dlatego że poznamy, na bazie rzeczywistych przeżyć, oryginalne odczucia autora i jego spojrzenie na okupowany przez Japończyków w latach 30 Szanghaj i losy Europejczyków pozostawionych na łasce okupanta, internowanych i walczących o przeżycie w obozie, zmagających się z głodem i chorobami, a po kapitulacji Japończyków próbujących przetrwać chaosie braku władzy i grasujących band polujących na jedzenie. Zobaczymy to oczami małego 12- letniego chłopca Jima, syna bogatych anglików mieszkających w Szanghaju, zafascynowanego japońskim lotnictwem, przywykłego do luksusów który w jednej chwili pozostaje sam, bez rodziców, w chaosie wojny. W chaosie w którym przyjdzie mu przejść przyspieszony kurs dojrzewania i przetrwania w jednym. Gdzie wszechobecne są przemoc, śmierć, trupy, głód, ludzka podłość i bezwzględność. Jest też tu miejsce na szlachetność ale są to tylko okruchy niczym iskierki w mroku. Przekonamy się jak mały chłopiec może sam przetrwać w obcym państwie, w obliczu wojny, balansując na krawędzi przetrwania, stać się na tyle „dorosłym” aby dostosować się i przeżyć mimo wszystko wciąż patrząc i oceniając to co go spotyka dziecięcymi oczami. Drugi powód – lektura pozwoli nam na ocenę filmu względem pierwowzoru. Ocenić na ile dobrze reżyserowi udało się oddać tą historię małego Jima i zawarte w niej emocje. W mojej ocenie bardzo dobrze. Pomimo pewnych różnic w fabule da sie odczuc silne powiązanie przedstawionej historii, jej przesłania czy charakteru głównych postaci. Czytając książkę widziałem oczami wyobraźni sceny zapamiętane z filmu, zwłaszcza postać Jima z modelem samolotu w ręce, czy jego umorusaną twarz w obozie dla internowanych. Absolutnie nie można i nie powinno się moim zdaniem tych dwóch utworów ze sobą porównywać który jest lepszy, ponieważ są każde z osobna wartością w samą w sobie. Książka to dobry, sugestywny ale jednocześnie brutalny obraz wojny, poruszający do głębi ze względu na to że widzimy go oczami dziecka. Autor świetnie oddał realizm tych czasów, wydarzeń i tego dziecięcego spojrzenia. Pomimo że w książce jest więcej opisów niż dialogów nie będziemy się ani chwili nudzić ponieważ poprowadził fabułę w dobrym tempie opisując wiele wojennych epizodów gdzie stawką jest przetrwanie, odbierające dzieciom dzieciństwo a dorosłym człowieczeństwo. Polecam przeczytać, a szczególnie sięgnąć po audiobooka w wersji mini słuchowiska z narratorem Maciejem Więckowskim– w mojej ocenie muzyka i odgłosy otoczenia fajnie oddają klimat czytanej książki.