Zatopiony świat

Po kilku wcześniejszych książkach Ballarda nie spodziewałam się raczej, że w „Zatopionym świecie” obędzie się bez dziwacznych sennych majaków i gmerania palcami w odmętach podświadomości. Mimo wszystko ta historia jakoś do mnie nie trafiła, chociaż wizja pogrążonego pod wodą świata, skazanego na zagładę w promieniach nabrzmiałego, pulsującego słońca była dość interesująca. Sama opowieść jednak oscylowała między jakąś tandetną przygodówką w tropikach a apokaliptycznym sci-fi, pozbawionymi zresztą głębszej refleksji. Dość ciekawy był pomysł z wracaniem świata do swojej prahistorii, jakby przyroda cofała się do własnych korzeni. Ale autor nie pociągnął tego wątku do końca, zostawiając swojego bohatera na pastwę losu – nieprzyjaznej przyrody, olbrzymich aligatorów i iguan. Ku czemu ten gość właściwie ciągnie? Widział w sobie drugiego Adama, a swoją Ewę zostawił razem z ewakuującymi się żołnierzami? Czy po prostu wybrał drogę specyficznego samobójstwa – nie widząc dla siebie ucieczki przez napierającym końcem świata, wolał iść ku niemu, w głąb nieuchronnej zagłady? Dziwnie tak. Ten brak logiki postępowania i trudne do zrozumienia motywy nie pozwoliły mi polubić bohaterów tej opowieści. Ani zbytnio wciągnąć się w całą historię. Ale klimat, trzeba przyznać, jest tu dość interesujący i pewnie książka mogłaby jakiemuś zacnemu scenarzyście posłużyć za inspirację filmową (już widzę tę zieleń, pełną wodorostów, i te pokryte szlamem ruiny budynków, i te łyskające spomiędzy liście ślepia wielkich gadów)...