Immoralista

Nie do końca zgadzam się z opisem książki, jakoby zachowanie bohatera to tylko ucieczka w rozkosz. Dla mnie jest to coś więcej niż po prostu ucieczka. Jeśli nawet, to przed czym? Przed drugim biegunem, jakim jest poświecenie w relacji międzyludzkiej, a może - lepiej - przed przywiązaniem, podporządkowaniem czy uległością. To raczej nie jest zwykła, czy nawet neurotyczna, infantylna ucieczka przed problemami relacji, lecz jest to swoisty "skok" w wolność, w radość pełnego życia. Użyłem określenia "skok" ponieważ działania i motywacje bohatera silnie kojarzą mi się z niektórymi elementami filozofii egzystencjalnej S. Kiekregaarda, określenie pochodzi od niego, choć pewnie nie o to dokładnie mu chodziło. Filozof ten pisał m.in. o niepodporzadkowaniu ludzi czemuś lub komuś innemu. Co prawda pisał to w konotacji religijnej, odnośnie Boga ("To nie brak wiary jest problemem, problemem jest niepodporządkowanie. Dlatego nie należy walczyć intelektualnie z brakiem wiary, lecz moralnie z niepodporządkowaniem."). Taką "wiarą" byłby tutaj element apolliński jego życia i motywacji, a więc: rozum, normy, umiar, podporządkowanie schematom, zachowawczość. Jednak bohater wybiera owe "niepodporządkowanie" jakim jest z kolei silnie emocjonalny biegun dionizyjski jego motywacji, a wiec: życie pełnią, stawianie radości nad umiar, ryzyko. I ten element okazuje się być silniejszym. A więc nie jest to tylko owa ucieczka przed trudami, lecz wybór (czy bohater miał tak do końca wybór? Czy raczej podążał za swoim losem, przeznaczeniem, sluchał głosu serca a nie rozumu?) pozostania w stanie czystej, naturalnej niewinności. Jak na utwór tak krótki, jest on bardzo zastanawiający, dający do myślenia. Jacy my jesteśmy? Tytułowymi "immoralistami" czy też ludżmi poniekąd świetymi?