Chciał pisać dziennik codziennie – jak Lechoń. Pisał, stojąc – jak Stendhal. Podziwiał Goethego. Miał zrozumienie dla zniszczonej wojną Warszawy. Grał na fortepianie, podziwiał Chopina i Bacha. Czule pisał o szpaczku, którym się opiekował, o pudlu, którego przygarnął. Odnajduję w jego dzienniku to, co w dziennikach lubię. Gide jest bystrym obserwatorem – zawsze wie, co się wokół niego i w nim dzieje (Eichelberger nazwałby to zdrowiem psychicznym). Dzieła literackie, muzyczne, malarskie... wszystko rejestruje. Zauważa cechy osobowości innych ludzi. To dla mnie najcenniejsze, lekce sobie ważę daty, nazwiska, encyklopedyczne fakty. Lubiłabym Gide’a, gdybym znała tylko to, co napisał. Ale wiem, że odrzucił książkę Prousta. W dodatku zrobił to, nawet jej nie czytając*! Co nie przeszkodziło mu potem kajać się i chwalić Prousta jako „wielkiego mistrza maski”. To niewybaczalne! Żałuję, że z 60 lat pisania dziennika zrobiono strasznie pocięty niewielki wyborek, zaledwie 300-stronicowy.
Szczegóły
- Rok wydania
- 1992
- Liczba stron
- 316 str.
- Wydawnictwo
- Krąg
- Język
- polski
- Format
- papier
- Gatunek
- biografia, autobiografia, pamiętnik
- ISBN
- 8385199187
Inne książki autora
(17)Opinie czytelników
Oceń tę książkę
Kiedy przeczytana?
Oceniona książka trafi na półkę Przeczytane.
Dodaj „Dziennik" do swojej półki
Załóż darmowe konto i miej swoje lektury, oceny oraz postępy w jednym miejscu. Dołącz do grona zadowolonych czytelników, którzy już wiedzą, co przeczytali i co chcą przeczytać.
Trzy półki czytelnicze
Przeczytane, Teraz czytam i Chcę przeczytać. Uporządkuj swoje książki w sekundy.
Oceny i recenzje
Skala 1-10, prywatne notatki, ulubione cytaty. Wracaj do swoich opinii kiedy chcesz.
Statystyki i wyzwania
Ustal roczny cel czytelniczy i obserwuj jak rośnie liczba przeczytanych stron.
Rekomendacje i grafiki
Odkrywaj kolejne tytuły i generuj estetyczne podsumowania roku w książkach.