Idę tam gdzie idę. Autobiografia

Aurobiografia, czy raczej wywiad - rzeka, z Kazikiem, którego słucham od trzynastego roku życia, czyli jak wiekszość małolatów, od wydania jego pierwszej solowej, rapowej płyty "Spalam się". A potem już wszystko jak leci, nie tylko Kult, ale wszystkie El Doopy, Yugotony, cokolwiek, gdzie tylko pojawiał sie Kazik. Mało udziela się medialnie, więc musiałam mieć ustawione radary, żeby lepiej go poznać, na koncerach zawsze szał. Ale jakoś tak się złożyło, że jeszcze żadnej jego biografii nie czytałam do tej pory, ogólnie nie przedadam za bigrafiami, może dlatego. Jest niezwykle ciekawą osobwością, ale też bardzo skrytą, dlatego ucieszyłam sie, kiedy odwiedziłam koleżankę z winkiem i okazało się, że też jest fanką Kaziora i rzuciła mi tę oto książke na stół. Pomyślałam, że będzie super, bo w końcu poznam dogłębnie mojego idola. Niestety trochę się rozczarowałam, bo dowiedziałam sie dosyć dużo, ale wystaczyłoby mi 200 stron tej wiedzy, zamiast 400. Jak dla mnie za dużo nazwisk, miejsc, mało istotnych szczegółów, a brakowało mi wglądu do duszy mojego ulubionego piosenkarza, twórcy najleszych tekstów i muzyki ever! Do tego okazało się, że bardzo rozjeżdżamy się światopoglądowo. Nie oceniam ludzi po ich poglądach, ale z niektórymi przekonaniami ciężko jest mi się pogodzić. Nie będę wyszczególniać, bo nie o to tu chodzi. Dobrze, że przynajmniej seriale lubimy te same ;-) Polecam wszystkim fanom Kazika, dla "niefanów" może być trochę ciężkostrawna.