Desperado. Autobiografia

Gdybym robiła swój osobisty ranking najpiękniejszych rzeczy na świecie ton trąbki Tomasza Stańki znalazłby się w pierwszej dzisiątce. Ostatni raz udało nam się go posłuchać zeszłej jesieni w Krakowie na jubileuszowym koncercie zespołu Kroke. To była magia. Piękno w stanie czystym. Przenośnie i dosłownie, bo Stańko po okresie ostrego zażywania czego się dało wszedł w fazę totalnej czystości, ciała i ducha. A jego muzyka zyskała przestrzeń i szlachetność. Wielki artysta. Mądry człowiek. I świetnie wydobył to Rafał Księżyk, jest rzeczowy, kompetentny, nie zadaje błahych pytań. Wydobywa esencję. No i piekielnie dobrze zna się na jazzie. Stańko przyznaje, że przez całe życie ciągnęło go do przekraczania granic, stąd jego ostre życie, stąd zanurzenie i spełnianie się w muzyce. „To [była] pogoń za innością. Za tym, czego nie ma. Dlatego jestem artystą, bo ciągnie mnie do tego, czego nie ma. Ten świat jest dla mnie nudny. Cały czas czegoś brakuje. Chcę być w tych innych światach. Przekraczać samego siebie.“ Świetnie brzmi muzyka Tomasza Stańki w takie jesienne wieczory jak teraz. Polecam. I muzykę i książkę.