Historia – propaganda – sztuka. Na skrzyżowaniu

Realia społecznego życia w powojennej Polsce były ściśle podporządkowane komunistycznej władzy. Odgórnie narzucony program ideologiczny dotyczył również takich dziedzin życia jak kultura i sztuka. Przedwojenna awangarda, sztuka abstrakcyjna i nurty konstruktywistyczne musiały ustąpić miejsce oficjalnie zaproponowanej i uznanej za jedyną właściwą metodzie twórczej jaką był realizm socjalistyczny, który obowiązywał w sztuce polskiej w latach 1950-1955. Ścisłe wytyczne dzieła socrealistycznego obejmowały między innymi takie elementy jak partyjność, obecność pozytywnego bohatera, nadrzędność treści nad formą czy rewolucyjna romantyka. Wszelkie eksperymenty formalne i wyrazy ekspresji były niedopuszczalne i uznawane za negatywne. Na czarnej liście środków wyrazu znalazły się również: żywa kolorystyka, techniki fakturowe oraz wszelkiego rodzaju schematyzm czy formalizm. Nieakceptowalne były również wszystkie przedstawienia tematycznie neutralne takie jak portrety, pejzaże czy martwe natury. Kres tym sztywnym regułom twórczym przyniosła rozpoczynająca się odwilż polityczna. […] W publikacji znajdziemy zaprezentowane dzieła artystów takich jak: Wiesław Garboliński, Józef Krawczyk, Beata-Szajadzińska-Krawczyk, Benon Liberski i Józef Skrobiński.