Łódź. Miasto widzę moje ogromne. Historia Łodzi w ikonografii

Łódź nie miała prawa się wydarzyć. W rzeczywistości normalnej, kształtowaniem naturalnym ciągiem zdarzeń, Łódź nie mogła zaistnieć. Jest zaprzeczeniem logiki, tworem zaskakującym, dowodem na to, że kijem da się odwrócić nawet najtrwalszy bieg rzeki. W Łodzi zapisany jest romantyzm i pozytywizm dziejów, ich przewrotność i tajemnica wymykania się dzieł z rąk ich twórców. Wyrastała w sprzecznościach, niechciana i pożądana, znienawidzona i wielbiona, obiecana ziemia i przeklęte miasto, wypełniona bogactwem i nasycona biedą, bez historii, choć wpisana głęboko w polskie dzieje, nowoczesna, choć o średniowiecznej proweniencji, centralna, a jednocześnie peryferyjna, tak bardzo polska, że aż wielokulturowa. Tak, historię Łodzi da się opisać ciągiem paradoksów. Jest chochlikiem historii, budowanym przez przewrotności losów. Nierealności, która stała się realna.