Hamida z zaułka Midakk

Książka opatrzona nazwiskiem Nadżib Mahfuz to dla mnie gwarancja udanej lektury i uczty duchowej. Tak było również w przypadku powieści "Hamida z zaułka Middak". Autor w typowy dla siebie, gawędziarski sposób snuje cudowną opowieść, w której radość przeplata się ze smutkiem, miłość z nienawiścią, bogactwo z biedą, piękno z brzydotą. Oprócz tytułowej bohaterki i jej matki, poznajemy także wielu innych, nie mniej interesujących bohaterów zamieszkujących tytułowy zaułek. Każdy z nich ma swoją historię, pełną mniejszych i większych dramatów, niesamowitych perypetii, burzliwych przeżyć. Nie brak tu dziwaków, wykolejeńców i spryciarzy; są też ludzie bardzo wrażliwy, zbyt dobrzy na miejsce i czasy, w których przyszło im żyć. W kairskim zakątku życie wre od rana do późnego wieczora, a czasem także w nocy. Obserwowanie codzienności bohaterów, ich zmagań z losem, sąsiadami i własnymi słabościami jest niezwykle pasjonujące i pochłania bez reszty uwagę czytelnika. Autor świetnie opisuje pozornie zwyczajne życie, które opiera się na tradycjach, religii i ustalonym społecznym porządku. Barwne, plastyczne są fragmenty pokazujące miejsca, w których przebywają bohaterowie, ich stroje, obyczaje, kuchnia. Dużo tu kolorów, smaków, zapachów, które aż buchają ze stronic powieści, podobnie jak nieokiełznane emocje bohaterów. Całość czyta się jednym tchem, mimo iż akcja nie pędzi tu z zawrotną prędkością. Trudno jednak nie ulec urokowi i magnetyzmowi zaułka Middak. Warto przenieść się tam na parę godzin, bo na pewno jest to niezapomniana podróż. Polecam wszystkim, którzy lubią orientalne klimaty, twórczość egipskiego noblisty oraz niebanalne opowieści napisane kunsztownym językiem.