Grzybnia

„Grzybnia” to pełna wyrażonych metaforami i symbolami ukrytych znaczeń, napisana pięknym językiem opowieść o relacjach międzyludzkich i dojmującym poczuciu straty. O żałobie i trudności pogodzenia się z zaburzeniem świata, jaki powoduje śmierć kogoś bliskiego. Oraz o bolesnym procesie wchodzenia w dorosłość. Grzyby widać na powierzchni, ale o ich istnieniu decyduje rozrośnięta do niebotycznych rozmiarów grzybnia, która kryje się pod powierzchnią i łączy je ze sobą. Podobnie jest z ludźmi. Każdy z nas jest częścią siatki powiązań, która jest jak grzybnia. I tak jak w tym grzybowym społeczeństwie zniszczenie choćby fragmentu podziemnej grzybni skutkuje zaburzeniami w jakości grzyba, tak i wśród ludzi każde uszkodzenie wiążących nas nici dezorientuje, zaburza nasz świat i postrzeganie go. Autorka ilustruje to historią czworga przyjaciół powiązanych siecią emocji od wczesnego dzieciństwa. „Gałganiarze zawsze razem”- tak o nich mówiono. Kostia, Kaliban, Zdenka i Filip. Łączy ich przyjaźń na śmierć i życie. Mają swoje rytuały, tajemnice i wspierają się wzajemnie. Jednak śmierć Filipa powoduje, że ich świat zachwieje się w posadach, bo każde z nich będzie musiało po swojemu uporać się z tym brakiem, a w ich grupie muszą zajść pewne zmiany. Ich grzybnia została uszkodzona, trzeba ją więc zregenerować. Jakiś okrutny grzybiarz wyrwał jeden okaz i zabrał w koszyku do domu. Trzeba zaleczyć wyrwę i zadbać o stan grzybni. To jednak niełatwe. Bohaterowie miotają się i walczą z nieuniknionym. Pogrążają się w szaleństwie, wybuchają w nich emocje, karzą swoje ciało odmawiając mu jedzenia lub obżerając się bez umiaru. Dopadła ich dorosłość, której do tej pory do siebie nie dopuszczali. Śmierć przyjaciela skłania ich do zatrzymania się i zastanowienia nad sensem własnego życia, tym, co ważne, a co nieistotne, zmusza ich do zaakceptowania niechcianych prawd. Do tej pory żyli jak dzieci, w mydlanej bańce, w której nie ma chorób, zmartwień i śmierci. Rocznica śmierci Filipa jest początkiem zmian- bańka pęka i okazuje się, że życie na zewnątrz jest bolesne, trudne i wymaga wysiłku. Bo umiera ojciec, bo szef okazuje się być świnią, bo medialna kariera wisi na włosku. I nie da się udawać, że tych problemów nie ma, albo liczyć na ich samoistne rozwiązanie. Jedyna nadzieja w ludziach, czyli w rozwiniętej o wiele szerzej niż by się wydawało grzybni. To właśnie ludzie stojący obok bohaterów ratują ich świat, to dzięki nim grzybnia zrasta się na nowo. I chociaż wyrwa po Filipie zostaje, to jednak rana się zabliźnia. Bardzo podobał mi się styl i język autorki. Stosuje ona wiele metafor ze świata natury, porównując sytuacje z życia swoich postaci do procesów biologicznych. Piękne to, ale i wymagające od czytelnika ciągłego skupienia, odczytywania tropów. Dlatego wydaje mi się, że to nie jest powieść dla każdego. Raczej dla tych, którzy lubią trochę poetyzmów w prozie.