Granice uczuć

"— No i co o tym myślisz? — Musiała uczciwie przyznać, że wygląda teraz dużo lepiej. — Nieźle — orzekł Victor. — To znaczy, byłoby nieźle, gdyby nie ten makijaż. — Uważasz, że jest zły? Dlaczego? — Jest zbyt ostry, zbyt wyzywający. Przy czarno--czerwonej nie raził, ale przy tej wygląda tandetnie. — Tandetnie? Nie sądzisz, że to już lekka przesada? — Rób, jak uważasz. Mówię tylko, że masz na sobie elegancką suknię, a twarz jak z reklamy tanich kosmetyków. Donna czym prędzej wbiła wzrok w podłogę. Nie będę płakać, powiedziała sobie. Nie będę się na niego złościć. Przykre słowa Victora to skutek doskwierającej mu frustracji seksualnej, a czyja to wina? Jej. — Więc co powinnam zrobić? — zapytała, siląc się na spokój. — Co chcesz. To twoja twarz i ty nią będziesz świecić. — Proszę cię, Victorze, poradź mi, co zrobić. — Ja bym to wszystko stonował. Bądź po prostu jak najbardziej naturalna. — Nie jestem przecież nadmiernie wypacykowana. — Żartujesz? Tego, co masz na sobie, starczyłoby nawet dla klowna. Donna nic już nie mówiąc poszła do łazienki. Dokładnie umyła twarz i zaczęła malować się od nowa — tym razem wyjątkowo delikatnie: odrobina korektora pod oczy i dookoła nosa (aby zatuszować worki i ukryć łuszczącą się skórę, wszystko przez ten przeklęty katar),troszkę różu na policzki, tuszu na rzęsy i koniec. Teraz powinno być dobrze. Nie przewidziała jednak, że natychmiast po wyjściu z łazienki zdarzy jej się kichnąć... — Jezus Maria — jęknął Victor — i coś ty z sobą zrobiła? — Nie zrobiłam tego specjalnie — wykrztusiła Donna. —Tusz był jeszcze mokry... — urwała, myśląc z irytacją, że to upokarzające tłumaczyć się z takich oczywistych rzeczy, wierna jednak swojej przysiędze, dobrnęła jakoś do końca: — No i gdy kichnęłam, wszystko odbiło mi się na policzkach. — Idź się umyć — zakomenderował. — I pospiesz się wreszcie, Donna."