Gold jak złoto

To jest książka, którą połyka się w całości albo jak kto woli wciąga nosem, wiem co mówię, bo rozpieszczona jestem przez e-booki, a tu musiałam czytać wersje papierową: ręce mdlały, plecy bolały, a ja i tak się nie poddałam. Muszę powiedzieć, ze już dawno nie czytałam o tak irytującej żydowskiej rodzinie, a Heller włożył tyle sarkazmu w ten opis, że więcej już się nie dało. To orgia, ironii, sarkazmu i paradoksów. Chwilami miałam wrażenie ze znajduje się w świecie Monthy Pythona, a innym razem znów w “Procesie” Kafki. Gold to absolutne przeciwieństwo Ricewinda z Blasku Fantastycznego, ten wszystko widział przez różowe okulary, Gold nie dość, że jest postacią małostkową, cyniczną, zakompleksioną i ogólnie ma ludzi w pogardzie i sam jest pełen sprzeczności, a i tak lubi się go bardzo. A taka postać, to dla powieści rzecz istotna, by nie rzec fundamentalna. Żeby nie było tak słodko Gold ma wielka rodzinę i dużo znajomych i oni wszyscy razem, i każdy z osobna są tak irytujący, że ma się ochotę utopić ich w łyżce wody. “Gold jak złoto” to powieść o polityce, a właściwie jej szczytach. Heller w sposób karykaturalny poprzez groteskę obnaża prawdziwą twarz tak zwanej kuchni politycznej, pokazuje czym tak naprawdę jest arogancja władzy.