Bóg wie

Historia bez dat, szczegółów, dociekań, wmawiania, że było tak a nie inaczej. Za to z przymrużeniem oka. Monolog Dawida, mimo że króla nad królami, ale ileż goryczy musi przełknąć każdy z nas, tę gorzką czarę wypić do dna, by móc zamknąć zmęczonym oczy. Wciąż każdy z nas prowadzi rozmowę z Bogiem, ale czyż nie wolimy nie słyszeć się nawzajem? I w pewnym momencie zauważamy, że życie to groteska, walczymy, ale nawet będąc potężnym królem, niewiele układa się według naszych planów. Więc cóż pozostaje poza sarkazmem, nawet z własnych uczuć? Dla mnie jedna z najciekawszych biografii jakie czytałem, cóż z tego że z całkowitą lekkością potraktowała prawdę historyczną. Za to z całą śmieszną powagą opisała to co najważniejsze, to co nie przeczytamy ani w Biblii ani w żadnej innej historycznej książce. To co naprawdę dręczy człowieka przez całe życie. Niepewność. Jeszcze coś osobistego. Czytałem tę niegrubą książkę przez trzy lata. I naprawdę nie warto się śpieszyć. Bo jest to lektura powolna, lepiej oddać hołd zagubionemu królowi i wspaniałemu pisarzowi, niż zaliczać kolejne strony. Naprawdę nie ma gdzie się śpieszyć.