Gdy leżę, konając

Jeden z najważniejszych amerykańskich powieściopisarzy William Faulkner – noblista z roku 1949 roku i jego niełatwa twórczość. Najbardziej w tej powieści uderzyło mnie to, jak pisarz pochyla się nad prostą, dysfunkcyjną rodziną postawioną w obliczu tragedii. Umiera matka i kończy się jakiś świat, który znali. Mąż obiecał żonie pochówek w jej rodzinnym mieście i tego się trzymają jak konie z klapkami na oczach. Pomimo wielu przeciwności – powolne własnoręczne robienie trumny, powódź, zatopiony most, zalany bród, utrata mułów w rzece, brak pieniędzy, wypadek syna – z uporem wsiowego głupka dążą do celu, chociaż matka już zaczyna rozkładać się w trumnie, do wszystko trwa ponad tydzień. Przeczytałam już wiele książek i poznałam twórczość wielu pisarzy, w tym jedną powieść Faulknera. Ta historia potrafi jednak zostać w głowie. Nie czyta się tego łatwo, bo narracja prowadzona z perspektywy tak wielu postaci sprawia, że z początku trudno się w niej rozeznać. Każdy patrzy na wydarzenie swoimi oczami, a Faulkner siedzi w głowie każdego z nich. Właściwie po skończeniu należałoby zacząć od początku. Najbardziej tragiczna jest postać małego Vardamana, doprowadzonego niemal do szaleństwa śmiercią matki. Cóż, z pewnością nie jest to lektura dla każdego. Jednak bezradność w obliczu śmierci, obowiązek wypełnienia ostatniej woli zmarłego – to dotyka w końcu każdego. Rodzina Brundenów pomimo swoich ograniczeń stara się sprostać swemu zadaniu i zjednoczyć swoje siły chociaż ostatni raz. Więc może jednak każdy powinien to przeczytać?