Gamedec. Granica rzeczywistości

Jako iż nadal odczuwam niejaki sentyment do SF, pomimo negatywnych doświadczeń wszelakich, czasem sięgam po tego typu literaturę... Zwabiony licznymi gwiazdami, zarówno tutaj, jak i na konkurencyjnym portalu, nieopatrznie zacząłem swą przygodę z "gierczanym detektywem" A może raczej należałoby napisać "przygodę"? Zbiór opowiadań "Gamedec. Granica rzeczywistości" to ponoć szczytowe osiągnięcie polskiego cyberpunku! Aż strach pomyśleć jak wyglądają osiągnięcia które akurat nie szczytują... Uniwersum ciekawe, i nietrudno sobie wyobrazić możliwość zaistnienia takowego świata, za powiedzmy sto kilkadziesiąt lat. Świata, w którym realność bezustannie przenika się z wirtualnością, a znacząca część ludzkiego życia, jest po prostu grą. Autor poruszył, a właściwie to raczej jedynie trącił patykiem, ciekawy temat: czy istota powstała jako program, czy też zbiór zer i jedynek, może przenieść się do świata fizycznego i uzyskać osobowość prawną? Piszę iż trącił temat patykiem, bo w zasadzie sam nie wiem, czy ów dylemat w ogóle zauważył. Przynajmniej trudno mi to wywnioskować, czytając napisany przez niego tekst. Sam sposób w jaki spisane zostały opowiadania jest niezwykle irytujący. "Level" zaawansowania użytej tu mowy ojczystej, oscyluje w okolicach umiejętności językowych dwunastolatka. Dorosłemu czyta się to po prostu źle, tekst naszpikowany jest obiegowymi powiedzonkami i sucharami, autor nie stroni też od kolokwializmów. Dialogi nie iskrzą, są raczej suche i nudnawe, momentami wręcz prostackie. Kolejnym czynnikiem powodującym wzrost poziomu na słupku irytacji podczas czytania, jest ilość i jakość użytej tu nowomowy. Słowotwórstwo Marcina Przybyłka bazuje przeważnie na języku angielskim, a wyrafinowania na poziomie Lema czy Aldissa, te słowne potworki nie są w stanie dostrzec nawet przez teleskop Hubble'a... Reasumując, pomysł ciekawy, wykonanie już mniej. Nie potrafię znaleźć powodów, dla których mógłbym komukolwiek polecić tę książkę.