Galaktyka

Wyobraźcie sobie świat, w którym Ziemia nie nadaje się do zamieszkania. Zapobieganie skutków zanieczyszczeń przemysłowych nie przyniosło efektów i zmiany klimatyczne nie pozwalają na swobodne wyjście z domu. Jednak naukowcy intensywnie pracują nad odkrywaniem innych planet, na których da się zamieszkać i opracowują sposób na transport ludzi. Dzieje się to w XXII wieku, bo taka jest oś czasowa w „Galaktyce”. Jednak co do czasu, w którym rozgrywa się akcja książki im dalej tym robi się bardziej zawile, bo nie zawsze postrzegany w niej czas ma odbicie na naszą linearność czasową. Książka jest napisana z taką lekkością, która sprawia, że łatwo w nią wskoczyć. Jednocześnie to nie jest tak, że akcja jest prosta, bo jako książka z gatunku sci-fi wymaga chwili, by zrozumieć otaczający świat, ale też odnalezienie się w niej nie sprawiło mi większego problemu. Nie było w niej momentu, który byłby nie potrzebny do kreacji świata, a wręcz dla mnie trzyma poziom do samego końca. Tym bardziej, gdy teraz widzę jak zręcznie została poprowadzona fabuła, która pod koniec tłumaczy nam jak doszło do tego co czytaliśmy od początku. Akcja podzielona jest tak jakby na dwie perspektywy, które względem czasowości czasami trudno określić, ale skupiają się wokół dwóch par: profesora Hu Zenga i Nadii oraz Aurory i Borga. Bohaterowie mają różne pochodzenie i stopień wiedzy na temat tego co obecnie się dzieje. Książka jest utrzymana bardziej w stylistyce postapokaliptycznej i rozważaniach, że nieuchronnie zbliżamy się do tego, że zagłada Ziemi, do której doprowadziła ludzkość może się powtórzyć. Ja wiem, że sama tematyka nie powinna mi sprawić przyjemności, ale odłączając moralne rozważania i skupiając się na samej akcji to miałam niezłą rozrywkę z czytania. Z resztą czytałam już inne książki autora, więc pod względem stylu byłam o to spokojna czy mi się spodoba, ale zastanawiałam się czy poradzi sobie z gatunkiem i według mnie dał radę.