Gabinet figur woskowych

Zbiorek modernistycznych opowiadań, który mnie rozczarował. Gdybym miał, jednym zdaniem opisać treść, to określiłbym opowiadania, tutaj zawarte, jako pretensjonalne. Autor sili się na udawanie jakieś głębi intelektualnej, a to tylko groteska i surrealizm. Mało grozy, w opowiadaniach autora, który słynie jako klasyk gatunku. Jedynie trzy, czy cztery opowiadania, ze zbioru można scharakteryzować, jako literaturę grozy. Reszta to opowiastki silące się na czarny humor, w duchu wspomnianej wcześniej groteski. Opowiadania są napisane w sposób dosyć chaotyczny. Co psuje ich odbiór. Plusem, jest niewątpliwie ładny język, jakim zostały napisane. Ciągłe żarty z niemieckiej buty, militaryzmu i szowinizmu, zwłaszcza z braku intelektu u wojskowych w pikielhaubach, mogą brzmieć miło, dla ucha czytelnika znad Wisły, lecz powtarzane stale, w co drugim opowiadaniu, stają się z czasem przewidywalne. Podobnie, jak motyw dziecka, porwanego przez ojca, powątpiewającego w pochodzenie potomka z prawego łoża. Gdybym miał, wymienić najlepsze opowiadania z antologii, to byłyby, to te zawierające w sobie grozę. Przede wszystkim, najciekawsze, mym zdaniem, opowiadanie - Albinos, którego wciskająca w fotel, końcówka, rekompensuje czytelnikowi dosyć niemrawy początek. Podobało mi się też opowiadanie, pod tytułem: Kwiaty doktora Cinderelli, które wyróżnia się znakomitym klimatem. Natomiast, tytułowy - Gabinet Figur Woskowych - mimo nastroju grozy rozczarowuje.